دانه های انار

در مقدمه کتاب می‌خوانید: «بارها و بارها در خصوص نوشتن خاطرات دوران اسارتم تصمیم گرفتم؛ اما انگیزهٔ کافی برای این کار نداشتم. زیرا اگر قرار بود خواندن آن باعث سرگرم شدن تعدادی از خوانندگان شود، عوامل سرگرم‌کنندهٔ بسیار، از کتب مختلف تا سایت‌های متعدد و رسانه‌های صوتی و تصویری، برای این کار وجود دارد. به همین دلیل، به‌رغم اینکه برخی مطالب را در اسارت روی تکه‌کاغذهایی یادداشت کرده بودم، ضرورتی برای نوشتن احساس نمی‌کردم. اما وقتی شنیدم مُرادم به هم‌بندانم توصیه کرده که خاطرات خود را ثبت کنند دریافتم که نوشتن خاطرات اسارت صرفاً داستانی نیست که تعدادی خواننده را سرگرم و آن‌ها را مشغول کند. روایت اسارت عبرت‌ها و تجارب و آموزه‌هایی دارد که با هزینه‌های بسیار به دست آمده و ثبت نکردن آن شاید مسئولیت داشته باشد. پس بر خود لازم دیدم نوشتن خاطراتم را شروع کنم.»