دین و سینما

هنر حاصل نسبيت بی‌‌واسطه با عامل و آدم و مبدأ عامل و آدم است، و به عبارت ديگر اثر هنری در نسبت بی‌واسطه آدمي با وجود موجود ظهور ا اين نسبت دو وجه يا دو ساحت ديگر دارد: اول ساحت ادراكات حسي و فوق حسی بشری و ديگر زبان و بيان هنری كه صورت‌های خيالی يا ایماژها است. نویسنده در این کتاب توانسته است مخاطب علاقه‌مند به مباحث دینی و عرفانی را با سینمایی که راوی این مباحث باشد، آشنا کند. او با بررسی وضعیت هنر در زمانه، به سراغ سینما و هنر هفتم می‌رود و به نقد آن می‌نشیند. او با شناخت بسیار دقیق از لایه‌های فکری دین و مذهب، مرعوب هر فیلمی که منتسب به سینمای دینی بوده، نشده است و برای آن که فیلمی را در چنین گونه‌ای قرار دهد، آن را از فیلترهای متعددی ‌گذرانده است. او در این کتاب به بیان ضروریاتی می‌پردازد که برای تحقق سینمای دینی لازم بوده و اساسا تشریح می‌کند که ارتباط سینما با دین چگونه رابطه‌ای است.