دیوان منوچهری دامغانی

گزیده‌ای از دیوان منوچهری دامغانی: اسبی که صفیرش نزنی می‌نخورد آب                     نه مرد کم از اسب و نه می کمتر از آب است در آغاز کتاب دیوان منوچهری دامغانی، می‌خوانیم: فهرست مطلع سروده‌ها به ترتيب الفبا             9 مقدمه       13 زندگى منوچهرى    39 شعر منوچهرى       61 قصيده‌ها، قطعه‌ها، غزل‌واره‌ها            77 مسمّط‌ها   171 رباعى‌ها    211 تعليقات عام          217 تعليقاتِ نام‌هاى كسان          739 آيات و عبارات قرآنى          821 فهرست تصحيحات             827 مراجع و كتاب‌هاى مورد استفاده و اشاره          845 مطلع سروده‌ها به ترتيب الفبا آبِ انگور بياريد كه آبان ماه است           200 آفرين زان مركبِ شبديز نَعلِ رَخش روى!             167 آمد اى سَيِّدّ اَحرار! شبِ جشنِ سَدَه        98 آمد بانگِ خُروس مُؤْذِنِ مَى‌خوارَگان        190 آمد بهارِ خرّم و آورد خرّمى      193 آمدت نوروز و آمد جشنِ نوروزى فراز    112 آمد شب و از خواب مرا رنج و عذاب است           84 آمد نوروز ماه با گلِ سورى به هم           122 آمد نوروز هم از بامداد           178 ابرِ آذارى برآمد از كَرانِ كوهسار             102 ابرِ آذارى چمن‌ها را پر از حُورا كند        95 الا وَقتِ صبوح است، نه گرم است و نه سرد است               87 الا يا خيمَگى! خيمه فُروهِل      119 اَلمِنَّة لِلّه كه اين ماهِ خزان است              88 اندر آمد نوبهارى چون مَهى      168 اى باده! فداى تو همه جان و تنِ من        127 اى با عدوىِ ما گذرنده ز كوى ما!           83 اى بُتِ زنجير جعد، اى آفتابِ نيكوان      125 اى ترك! تو را با دلِ اَحرار چه كار است؟          85 اى تُركِ من! امروز نگويى كه كجايى       169 اى خداوندِ خراسان و شهنشاهِ عراق!       116 اى دل چو هست حاصلِ كارِ جهان عَدَم    124 اى كرده سپاهِ اختران يارىِ تو!    213 اى لعبتِ حِصارى! شغلى اگر ندارى،       145 اين قصرِ خجسته كه بِنا كرده‌اى امسال،    90 اى نهاده بر ميانِ فرق جانِ خويشتن         127 بادِ نوروزى همى در بوستان ساحِر شود    99 با رُخت اى دلبرِ عَيّار يار          107 بارِ دگر مهر ماه ]نيمه[ در آمد    187 برآمد ز كوه ابر مازندران          125 برخيز هان اى جاريَه! مى در فكن در باطيَه            140 بر لشكرِ زمستان نوروزِ نامدار    103 بزن اى تُركِ آهو چشم ]راهوى و سِوا تيرى[           152 بساز چنگ و بياور دوبيتى و رَجَزى        156 بوستانبانا! امروز به بستان بُده‌اى             183 بوستانبانا! حال و خبرِ بستان چيست؟      197 به دهقانِ كَديوَر گفت انگور      108 به فالِ نيك و به روزِ مباركِ شَنبَد           93 به نامِ خداوندِ يزدانِ اعلى         158 بيار ساقى زَرّين نبيد و سيمين كاس         113 بينى! آن بيجاده عارض لُعبتِ حَمرى قَباى             142 بينى! آن تُركى كه او چون برزند بر چَنگ، چنگ،    116 تاريك شد از ]هِجرِ[ دل‌افروزم روز         213 جز به چشمِ عظمت هر كه در او درنگرد،             93 جهانا چه بدمهر و بدخو جَهانى!            162 چنين خواندم امروز در دفترى    150 چو از زُلفِ شب باز شد تاب‌ها              82 حاسدان بر من حسد كردند و من فَردم چنين         132 خواهم كه بدانم من جانا تو چه خو دارى!             147 خوَشّا قدحِ نَبيذِ ]بُوشَنجَه[!        142 خيز بُترويا! تا مجلس زى سبزه بريم        124 خيزيد و خَز آريد كه هنگامِ خزان است    173 در بندم از آن دو زلفِ بند اندر بند          213 در خُمارِ مى دوشينم اى نيك حبيب!       84 دلم اى دوست تو دانى كه هواىِ تو كند    97 دوستان! وقت عصير است و كباب          83 دولت همه‌ساله بى‌جلالِ تو مباد!             213 رسمِ بهمن گير و از نو تازه كن بَهمَنجَنه    138 رفت سرما و بهار آمد چون طاووسى       157 روزى بس خُرَّم است، مَى گير از بامداد    91 ساقى بيا كه امشب ساقى به كار باشد       92 سبحان‌اللَه جهان نبينى چون شد!            185 سپيده‌دم كه وقتِ تارْ بام است    87 سَمَن‌بوى آن سرِ زُلفش كه مُشكين كرد آفاقش        114 شاد باشيد كه جشن مهرگان آمد             204 شبى دراز و مى سرخ من گرفته به چنگ               119 شبى گيسو فروهِشته به دامن     130 صنما! از تو دلم هيچ شكيبا نشود            100 صنما گِردِ سرم چند همى گردانى!          164 عاشقا! رو ديده از سنگ و دل از فولاد ساز            112 غُرابا مَزن بيشتر زين نَعيقا        83 فغان ازين غُراب‌بَين و واىِ او!               136 گاهِ توبه كردن آمد از مدايح وَز هِجى       157 گرفتمت كه رسيدى بدانچه مى‌طلبى،       170 ماه رمضان رفت و مرا رفتنِ او بِه            139 مسعودِ جهاندار چو مسعودِ مَلِك            213 مى