دیوان صیدی‌تهرانی

در جوانی از تهران به اصفهان رفته و در آن شهر، که نخبة شعرای زمان را در خود جای داده بود، به کسب معلومات پرداخته است. شاعر در سال ۱۰۶۴ ـ به شرحی که خواهد آمد ـ به هند رفته و به نوشته‌ی صاحب قصص‌الخاقانی، به سال ۱۰۶۹، در دهلی درگذشته است. مؤلف مزبور در دنبالة شرح حال صیدی چنین می‌آورد: در اواخرحال ارادة هندوستان نموده. در هنگامی که ابرش سبک‌خرام عمرش موازی سی مرحله از مراحل حیات طی نموده بود، در سنة ۱۰۶۹ هجری در جهان‌آباد (= دهلی) وفات یافته نعش او را به مشهد مقدس منوّر امام علی بن موسی الرضا نقل نمودند و مسموع شد که در بلاد هندوستان خیالات غریب از او به منصة ظهور جلوه‌گر شده.