دوشنبه ای که می اید

برای درک حقیقت، راهی بهتر از روبرو شدن با آن نیست. حقیقت گاه به کلام درنمی آید، باید نشست کنارش، حتی در سلول تنگ یک زندان، تا همه آنچه روزی در زندگی ات بزرگ می پنداشتی، در برابرت خرد و ناچیز شود. «دوشنبه ای که می آید» روایتی زیبا و تاثیرگذار از همین مجاورت هاست. مجاورت یک عضو سازمان کمونیستی با شهید آیت الله عبدالحسین دستغیب در زندان ساواک. کمونیستی که پیش از این برای موافقت سازمانش با سفر او به آلمان شرقی یا روسیه، اوراقی را درمورد آیتالله دستغیب جمعآوری و پروژهسازی کرده است. ساواک از او می خواهد که برای رهایی اش از زندان، هر چه در مورد این پرونده می داند در اختیار آن ها قرار بدهد؛ معامله ای پرسود به قیمت آزادی. او در همنشینی با این بزرگوار در زندان و در سفری دور و دراز با عالم درون، همه آنچه در آن پرونده ها ذکر شده بود، با خود مرور می کند؛ شیوه روایتی که نویسنده را از تعریف قصه اش در یک محور خطی باز می دارد و قصه را در میان دو محور خود یعنی زندگی آیتالله دستغیب و قصه ترس ها، تردید ها و تحولات درونی مرد کمونیست، به حرکت وامی دارد.