در جست‌وجوی یک پیوند

تا همین دیروز، و در تمام دوازده سال زندگی‌اش، او فقط فرنکی بود. همیشه یک من بود، منی که تنهایی این‌ور و آن‌ور می‌رفت و کارهایش را تنهایی انجام می‌داد. همۀ آدم‌های دیگر مایی داشتند که به آن احساس تعلق می‌کردند، همه به‌جز او. وقتی برنیس می‌گفت ما، منظورش هانی و بیگ‌ماما بود یا کلبه‌ا‌ش یا که کلیسایش. مای پدرش مغازه‌اش بود. اعضای همۀ کلوب‌ها به یک ما تعلق دارند و درباره‌اش حرف می‌زنند. سربازهای ارتش و حتی محکومانی که به‌هم زنجیر شده‌اند هم می‌توانند از ما حرف بزنند. ولی فرنکی سابق هیچ مایی نداشت که متعلق به آن باشد، به‌جز مای نفرت‌انگیز او و جان هنری و برنیس که تابستان‌ها شکل می‌گرفت؛ و آن آخرین مای دنیا بود که می‌خواست جزئی از آن باشد. حالا یکباره همۀ این قضایا تمام شده و ورق برگشته بود. حالا برادرش و نامزدش را داشت و وقتی اولین‌بار آنها را دیده بود، انگار تازه احساسی را در درونش کشف کرد: آنها مای من‌اند. برای همین هم بود که احساس می‌کرد ناخوش است، برای اینکه آنها آن دورها و در وینتر هیل بودند، درحالی‌که او تک‌وتنها مانده بود؛ پوستۀ توخالی فرنکی سابق در شهر تنها مانده بود.       کارسون مکالرز می‌دانست از نوشتن این رمان چه قصدی دارد، به همان نحوی که مارک توین آگاه بود که با نوشتن سرگذشت هکلبری‌فین چه در سر دارد و همان‌طور که جی.دی.سلینجر می‌دانست منظورش از نوشتن ناتوردشت چیست. به‌عنوان پرتره‌ای که تجسم نوجوانی است، فرنکی آدمزِ کارسون مکالرز با هاک‌فینِ توین و هولدن کالفیلدِ سلینجر قابل مقایسه است. (ریچارد ام. کوک) اخبار و مقالات مرتبط با این کتاب: گردش دسته‌جمعی کارکنان کارخانه به تاریکی شب بر دامنه رفقای من داستان‌های جنون و ترس و خیال پروانه‌های سیاه مرگ من مادربزرگ وبستر آن بهشت دیگر بچه‌آهو