درآمدی بر بینامتنیت:نظریه ها و کاربردها (نظریه ها و نقدهای ادبی-هنری ۱)

بینامتنیت کشفی بزرگ در حوزه‌ی مطالعات علمی به‌ویژه ادبی و هنری محسوب می‌شود. براساس این نظریه، متن‌ها هیچ‌گاه به‌طور دفعی و مستقل خلق نمی‌شوند بلکه همواره در شبکه‌ای از متن‌های جهان نشانه‌ای شکل می‌گیرند چنان‌که هیچ متنی بدون پیش‌متن نیست. برای متن‌ها آغازی وجود ندارد بلکه همواره تقلید یا تداوم است. این روابط بینامتنی نه فقط در خلق آثار بلکه در خوانش و درک آن‌ها نیز حضور دارند چنان‌که هیچ خوانشی صورت نمی‌گیرد مگر اینکه متن‌های پیش‌خوانده شده در آن‌ها دخالت کنند. بینامتنیت شاخه‌ای از نشانه‌شناسی است که چگونگی شکل‌گیری معنا و فرایند معناپردازی در متن را مورد مطالعه قرار می‌دهد. بینامتنیت خود دارای پیشینه‌هایی است که مهم‌ترین آن‌ها نظریه‌ی گفت‌وگومندی میخائیل باختین است. کریستوا و بارت بنیان‌گذاران بینامتنیت محسوب می‌گردند. گرچه یولیا کریستوا واضع آن است ولی رولان بارت نیز در انتشارش و شکل‌گیری زیرشاخه‌ای با عنوان بینامتنیت خوانشی نقش اساسی ایفا می‌کند. لوران ژنی و میکائیل ریفاتر که نسل دوم و اصلاحگران را شکل می‌دهند به توسعه‌ی بینامتنیت به‌ویژه در عرصه‌ی نقد و کاربردی‌کردن آن پرداختند. امروزه همچنان بینامتنیت به‌عنوان یک نظریه و روش تحقیق مورد استفاده‌ی بسیاری از محققان به‌ویژه در حوزه‌ی مطالعات تطبیقی قرار می‌گیرد. کتاب درآمدی بر بینامتنیت که در حوزه‌ی نظریه‌ها و نقدهای ادبی و هنری نوشته شده، راهنمای خوبی است برای کشف اینکه یک نظریه چگونه پیدا می‌شود و مهم‌ترین نظریه‌ها وکاربردها را در زمینه‌ی بینامتنیت بررسی می‌کند.