درخت زنده بی برگ

درخت زنده بی برگ در کتاب «درخت زنده‌ی بی برگ»قصايد شاعران نوپردازی که در شعر نو بيشتر فعاليت کرده‌اند را بررسی کرده است. در بخشی از اين کتاب می خوانيم: در اين پژوهش قصايد شاعرانی که در دوره معاصر به عنوان شاعر نوپرداز شهرت يافته اند و عمده فعاليت‌ها‌ی شعری آنها در زمينه شعر نو بوده است، نقد و تحليل شده اند. يافته‌های پژوهش نشان می دهد که: 1) نوپردازان قصيده گو با وجود اينکه همگی از شاعران برجسته و جريان ساز معاصر به شمار می آيند،اغلب اهل تحقيق و تتبع در شعر کلاسيک‌اند و دقايق و ظرايف آن را خوب می شناسند.بنابراين نه نوگرايی آنها را از سر عجز و ناتوانی در برابر قواعد و ضوابط شعر کهن است و نه قصيده گويی آنها از روی تعصب وسنت پرستی. 2) هر چند شاعران بيشتر از اين قالب شعری برای هنر نمايی و تفنن بهره گرفته اند،اما طرح موضوعات امروزی در بعضی قصايد بيانگر آن است که قصيده می تواند مسائل جامعه و بشر امروزی را هم در خود منعکس کند. 3) اين قالب شعری کهن در دوره‌ی معاصر توانسته است بخش عظيمی از ميراث فرهنگی ايران و جهان اعم از اسطوره،تاريخ،مسائل مذهبی وسياسی واجتماعی را از عهد باستان تا عصر حاضر در خود بگنجاند. 4) اين قصيده ها جلوه‌گاه بخشی از خلاقيت شاعران چه در عرصه‌ی ساخت‌های زبانی نو و بديع و چه در عرصه‌ی تصاوير شاعرانه‌ی تازه هستند.