کلاغ ها، عروسک ها، آدم ها

اولدوز: هان آقا کلاغه؟ چه حال و احوال؟ خبر چی آورده‌ای؟ آقا کلاغه: ننه بزرگ سلام رسوند و گفت چه خوب که به برگشتن فکر می‌کنی. ما کلاغ‌ها هم دوست نداریم که کسی دوستاش رو بگذاره و بره که خودش آسوده زندگی کنه و از دیگران خبر نداشته باشه. حالا که بزرگتر شده‌ای و کسی مثل آقای بهرنگ هم کنارته، وقت خوبیه که برگردی. ما هم آماده‌ایم. اولدوز: یاشار چیزی نگفت؟ آقا کلاغه: گفت منتظرته... و گفت خوشحاله که داری برمی‌گردی. گفت مثل همیشه روش حساب کنی. اولدوز: خوبه. از همه‌تون ممنونم. آقا کلاغه: باز هم هرکاری داشتی بگو اولدوز خانم. همیشه یکی از ما این اطراف هست. (کلاغ پر می‌کشد و می‌رود. اولدوز بلند می‌شود و راه می‌افتد. با حرکت اولدوز بخش‌هایی از فضای روستا را می‌بینیم... اولدوز به بالای تپه‌ای کنار چشمه و جویباری می‌رسد. صمد آستین‌هایش را بالا زده و دارد توی تشتی لباس‌هایش را می‌شوید.) اولدوز: سلام آقا معلم. به مدرسه و قهوه‌خونه سر زدم. همه جا رو دنبال‌تون گشتم. دم غروب این‌جا چی‌کار می‌کنید؟ صمد: سلام. چطوری اولدوز؟ دارم چندتا لباس می‌شورم که همرام واسه سفر بردارم. اولدوز: آقا، بِده لباسهاتو ننه‌مون بشوره. چرا خودت می‌شوری؟ صمد: چرا؟ مگه بدتر از ننه‌ی تو می‌شورم؟ نگاه کن چقدر خوب چنگش می‌زنم. اولدوز: بلدی آقا. ولی بَده تو بشوری. لباس‌های آقامعلم قبلی‌مونو هم اون می‌شست. صمد: چی بَده؟ اینکه آدم کارش رو خودش انجام بده؟ یا اینکه دستاش سالم باشه و بده کارشو دیگران واسش بکنند؟ (یکی از لباس‌ها را که شسته می چلاند.)