حافظه ای برای فراموشی (اوت،بیروت،۱۹۸۲)

این نوشته و این کلمات، کلمات یک «حافظه» است، حافظه‌‌ای در معرض تندباد فراموشی. حافظه‌‌ای که قرار است فراموش شود. متن محمود درویش (که نوعی جستارنویسی است)، متنی «درباره‌‌»ی وضعیت محاصره یا وضعیت تهاجم نیست، بلکه از اساس «نوشتن وضع محاصره و تهاجم» است، یا «نوشتن در وضع محاصره و تهاجم». متنی پاره‌‌پاره و زخم‌‌خورده. این روزها که روزهای بی‌‌وطنی‌ست و آدم‌‌ها بدون زور بیگانگان بی‌‌وطنی را برای خود انتخاب می‌‌کنند، زندگی شاعرانه‌ی محمود درویش همچون مرثیه‌‌ای بر پایان وطن‌‌گرایی پیش چشممان ترسیم می‌‌شود. عشق یک‌‌طرفه و بی‌‌پاسخ و ناکام، آن هم نه به تنی که به چیزی موهوم به نام وطن که تنها در خود می‌‌توان پیدایش کرد، چیزی از جنس عشق به آزادی، به خدا. مشروعیت زیستن؟ چه‌چیزی به هر کدام از ما حق زیستن می‌‌دهد، که بدون آن زندگی‌‌مان بی‌‌معنا و نامشروع و ناحق و سراسر گناه است؟ بر این زمین که بانوی سرزمین‌هاست مادرِ آغازها، مادرِ پایان‌ها فلسطین بود نامش، فلسطین خواهد بود نامش بانویم: شایسته‌ام، شایسته‌ی زیستنم، که تو بانویِ منی محمود درویش مردی است برخاسته از فلسطین، شاعر و نویسنده‌ای که بیش از سی دفتر شعر از او منتشر شده و آثاری به نثر دارد از جمله: یادداشت‌های روزانه اندوه عادی، حافظه‌ای برای فراموشی و از حصار.