حقیقت و هنر دینی

در فصل اول آن به مبانی نظری هنر، شعر و آثار تجسمی اختصاص دارد. در این فصل نویسنده به غیبت و انتظار عالم قدسی و کودکی هنر پرداخته و آن را به این نظریه پیوند داده است که هنر تا زمانی که به عالم قدسی نپیوندد کودکی بیش نیست و هنر امروزی در انتظار عالم قدسی به سر می برد. تجلی حقیقت در ساحت هنر بخش دیگر است که مددپور، پدیده های هنری را تجلی حقیقت می داند و آن را در راستای تبلور هنر قدسی ارزیابی می کند. هنر را به نقش ازلی و جاودانه رجعت می دهد و ممیزه هنر را تذکر به امر قدسی می داند. در این میان از تکنیک هنری نیز غفلت نمی ورزد و قالب و محتوا را هم سان می داند که می تواند تجلی گاه حقیقت در هنر باشد. نویسنده در فصل دوم، در تاریخ انگاری ادبیات ذیل فرهنگ منورالفکری مشروطه در ایران تأمل می کند و آن را با دید نقادانه می نگرد که جای بسی گفت وگو و بررسی دارد. در بخش ادبیات جدید وی علل نفوذناپذیری مدرنیته را بررسی می کند و آن را وارداتی می داند که بسترش را باید در جای دیگری جست وجو کرد، زیرا ادبیات مدرن ایران با پیشینه ای که دارد، غنی تر و پرصلابت تر از آن است که گریزگاه هنر مدرن غربی باشد. در فصل سوم نویسنده بیشتر روی ادبیات امروز ایران تأمل کرده و علل ضعف داستان نویسی و شعر را به بررسی گرفته که به صورت پرسش و پاسخ ارائه شده است. در این باب نویسنده به ادبیات دینی کودکانه، آزادی و عالم کودکی، عالم فرهنگ و هنر، عالم خطر کردن، اشاره کرده است، همچنین به صورت مفصل در باب ماهیت و ذات هنر و ادبیات انقلاب و دفاع مقدس قلم فرسایی کرده است. در پایان کتاب نویسنده به هویت هنری در کشاکش سنت و مدرنیسم پرداخته و به طور تخصصی به این بحث که سالهاست میدان کشاکش اندیشمندان اسلامی است، نگاه روشنی انداخته است. تا راه تازه در این افق تاریک باز کرده باشد.