کاماندان

یکی از برجسته‌ترین ویژگی‌های «کاماندان»، ساختار روایی خاص و غیرخطی آن است؛ ساختاری که گویی بازتاب ذهن آشفته شخصیت‌های داستان است. جمشیدی در این اثر، روایت را از بند زمان و مکان آزاد کرده و آن را به شکل خاطرات تکه‌تکه، تخیلات درهم‌آمیخته و مونولوگ‌های درونی شخصیت‌ها درآورده است. این انتخاب، اگرچه ممکن است در نگاه نخست پیچیده به‌نظر برسد، اما به‌وضوح از یک رویکرد آگاهانه نشأت می‌گیرد: به‌جای آنکه صرفاً داستانی از بیرون روایت شود، خواننده وارد ذهن شخصیت‌ها می‌شود، با آشفتگی‌شان همراه می‌شود، و جنگ را از درون تجربه می‌کند.