خواب غزالان

ضعف طالع برده از من قوت تدبیر را برنتابد از خرابی خانه‌ام تعمیر را گر چنین شاداب از خون شهیدان می‌شود آب پیکان سبز خواهد کرد چوب تیر را ما ز قید او نمی‌خواهیم پا بیرون نهیم ورنه در باز است دائم خانه زنجیر را هر نفس بی اختیار از سینه می‌آید به لب ناله گرمی که آتش می زند تأثیر را انتظار ساغر از ساقی مکش دیگر، «کلیم» فکر خود کن کس نمی‌ریزد به خاک اکسیر را *** ز تیغش چاک شد دل، چون نهان سازد غم او را گریبان پاره شد گل را، کجا پنهان کند بو را ِ سپهر دون در فیض آن چنان بسته ست بر عالم که سیلاب بهاری تر نمی‌سازد لب جو را سخن در هر زبان بی زحمت تعلیم می‌گوید اگر طوطی ببیند یک ره آن چشم سخنگو را به کنج گلخنم نه بستری باشد، نه بالینی چو خاکستر به اخگر می‌نهم پیوسته پهلو را ز رسوایی به عالم عیب من شد فاش و آسودم که دیگر در حق من فکر حرفی نیست بدگو را به زاری کام دل حاصل توان کردن، «كلیم»، اما مقید همچو بلبل گر شوی یار تنک رو را