خانه فراموش شدگان - روایتی از مهاجرت

کتاب «خان? فراموش شدگان» نوشت? سیلویا زپی روایتی از خانه ای در حوم? پاریس که مامن مهاجران و بی پناهان است. کتاب «خان? فراموش شدگان: روایتی از مهاجرت»، با عنوان اصلی La Maison des vulnérables، کتابی است که در آن زندگی گروهی از مهاجران و حاشیه نشینان در حوم? پاریس ترسیم شده است. کتاب «خان? فراموش شدگان»، چنانکه در مقدم? شهرزاد قانونی بر ترجم? فارسی این کتاب اشاره شده، «روایتی از زندگی تیره روزان است؛ آدم هایی تنها که هر کدام جایی از زندگی به فراموشی سپرده شده و سپس با دست های خودشان راهی در آن برای خود باز کرده اند.» سیلویا زپی در کتاب «خان? فراموش شدگان» از تنهایی های حاشیه نشینانی می نویسد که در مجتمعی در حوم? پاریس در کنار هم زندگی می کنند؛ حاشیه نشینانی که هرکدام داستان خودشان را دارند و در پیل? تنهایی خود زندگی می کنند. زپی در کتاب «خان? فراموش شدگان» از این انبوه تنهایان و تنهایی شان می نویسد و تصویری از ساکنان مجتمعی که مکان مرکزی روایت اوست به دست می دهد. اگر می خواهید تصویری از زندگی فردی و اجتماعی حاشیه نشینان پاریس و سبک زندگی این حاشیه نشینان و احساسات آن ها و مسائل و مشکلاتشان به دست آورید کتاب «خان? فراموش شدگان» کتابی مناسب برای شماست. این کتاب همچنین، ضمن پرداختن به یک گروه حاشیه نشین، مسائلی را دربار? مهاجران و حاشیه نشینان پیش چشم می آورد که می تواند درکی از حاشیه نشینی و حاشیه ای بودن و تنهایی در هرکجای دنیا ارائه دهد. مروری بر کتاب «خان? فراموش شدگان» سیلویا زپی در کتاب «خان? فراموش شدگان» گزارشی جزئی نگرانه از نمودی از حاشیه نشینی و مهاجرت و فقر و تنهایی و بی پناهی در شهری در حوم? پاریس به دست می دهد. آنچه در کتاب «خان? فراموش شدگان» تصویر شده، زندگی مردم ساکن مجتمعی با دو ساختمان در شهر بوبینی در حوم? پاریس است. این مجتمع، چنانکه زپی در کتاب «خان? فراموش شدگان» توضیح می دهد، جایگزین خوابگاهی قدیمی است که به گروهی از مهاجران اختصاص داشته است. در دو ساختمان جدید اما، علاوه بر مهاجرانی که از آن خوابگاه قدیمی به این دو ساختمان نقل مکان کرده و در آن اسکان داده شده اند، مردمی دیگر نیز ساکن اند؛ مردمی که از جنس مهاجران خوابگاه قدیمی نیستند اما آن ها نیز، مانند آن مهاجران، حاشیه نشین و از طبقات محروم به حساب می آیند. این ساکنان جدید، چنانکه زپی توضیح می دهد، «کارگرها، بیکارها، دانشجوها، جوان هایی که از خانواده هایشان جدا شده اند، مادرانی که به تنهایی بچه بزرگ می کنند، خانواده هایی که به فرانسه پناهنده شده اند، و زنان» را شامل می شوند. زپی در کتاب «خان? فراموش شدگان» زندگی مهاجران قدیمی را در کنار همسایگان جدیدشان به تصویر می کشد و از تقابلی می گوید که میان مهاجران قدیمی و سنتی ساکن مجتمع و همسایگان جدیدشان، که جوان تر و سبک زندگی شان غربی تر است، وجود دارد. او در این کتاب نشان می دهد که آنچه در دو ساختمان جدید، در قیاس با خوابگاه قدیمی ای که سکونتگاه مهاجران بود، به چشم می خورد یک تنهایی فزاینده است. زپی زندگی ساکنان خوابگاه قدیمی در مجتمع جدید و نیز زندگی مردمی از جنسی متفاوت با آن ها در همین مجتمع را زندگی ای توام با تنهایی و فقدان ارتباط و نبود همبستگی اجتماعی می بیند و این تنهایی و فقدان را ترسیم می کند. او نشان می دهد که چطور مشارکت و همبستگی جمعی و دلخوشی هایی که ساکنان خوابگاه قدیمی، به رغم دشواری های زندگی در محرومیت و شرایط سخت، از آن برخوردار بودند در مجتمع جدید از زندگی آن ها رخت بربسته و در این مجتمع، همه در عین یکسانی در فقر و محرومیت و بی پناهی و رانده شدگی، در تنهایی حزن انگیزی به سر می برند. در بخشی از کتاب «خان? فراموش شدگان» می خوانید: «اینجا هر کس شرم فقر را به تنهایی به دوش می کشد. هیچ چیز به یکی شدن آدم ها یا حتی درخواستی مشترک منجر نمی شود. انگیزه ای برای آن وجود ندارد که همسایه ها راه و روش کاری را به دیگری یاد بدهند یا آنکه جاهایی را در گوشه و کنار محله به همدیگر معرفی کنند. هر کس اجاره اش را می دهد و خودش را پشت در اتاقش پنهان می کند. تنها عطر ادویه هایی که از زیر درها بیرون می زند، یادآور آن است که این ساختمان، جهان هایی را کنار هم قرار داده که از دوردست ها می آیند. قدیمی ها همچنان خاطراتشان را از خوابگاه قدیمی، که هنوز در تمام گفتگوها زنده است، حفظ کرده اند. بعضی هاشان هنوز با ساک های خریدی که از شانه آویزان می کنند به بازار می روند. اما تعدادشان به تدریج کم و کمتر می شود، و هر سالی که می گذرد تعدادی از مسن ها را با خود می برد. بعضی ساکنان جدید شنبه شب ها به هوای نوشیدن، روی نیمکتی جمع می شوند. بعضی های دیگر کلیسایی را در پیرفیت که با اتوبوس چند کیلومتر بیشتر با مجتمع فاصله ندارد به عنوان مکانی برای بازسازی پیوندها پیدا کرده اند و یکشنبه ها آنجا با هم آواز می خوانند. مجتمع به خان? فراموش شدگان تبدیل شده است، خانه ای که مستاجران آن در راهروهای آن باهم شریک اند. همان طور که آشور، یکی از قدیمی ترها، می گوید: "انگار تکه تکه شده ایم. اینجا هر کس کاملاً تنهاست، با وجود آنکه همه مان مصیبتی مشترک داریم."» دربار? سیلویا زپی، نویسند? کتاب «خان? فراموش شدگان» سیلویا زپی (Sylvia Zappi)، متولد 1961، روزنامه نگار و فعال سیاسی چپ گرای فرانسوی است. زپی دانش آموخت? تاریخ و زبان انگلیسی در دانشگاه سوربن پاریس است. او همکاری با روزنام? «لوموند» را در کارنام? کاری خود دارد و در این روزنامه مطالب زیادی دربار? حاشیه نشینان شهری و مسائل آن ها نوشته است. زپی در ده? 80 میلادی به جنبش چپ افراطی پیوست و در اعتراضات دانشجویی سال 1986 سخنگوی دانشجویان بود. او همچنین یکی از فعالان جدی حوز? روابط کار و سندیکاها و نمایند? کارگری سندیکای کنفدراسیون دموکراتیک کار در سازمان های گوناگون است. از سیلویا زپی، به جز کتاب «خان? فراموش شدگان»، کتابی دیگر نیز با عنوان «شکستن سکوت: صدای زنان فرانسوی از گتو» منتشر شده است. او همچنین در تالیف چند کتاب مشارکت داشته که از جمل? آن ها می توان به کتاب «بهار ما در زمستان: جنبش دانشجویی دسامبر 1986» اشاره کرد. دربار? ترجم? فارسی کتاب «خان? فراموش شدگان» کتاب «خان? فراموش شدگان: روایتی از مهاجرت» با ترجمه و مقدم? شهرزاد قانونی در بنگاه ترجمه و نشر کتاب پارسه منتشر شده است. شهرزاد قانونی، متولد 1367، مترجم ایرانی است. از دیگر ترجمه های او می توان به کتاب «چراغ ها را ببین، عشق من» اشاره کرد.