خِرد شکست

جملات معروف از کتاب خرد شکست نیاز نیست فوراً حال‌تان بهتر شود. «نیاز نیست بهترین باشی، فقط نهایت تلاشت را بکن.» شکست همهٔ ما را پیوند می‌دهد و ما را انسان می‌سازد. دنیا نسبت به کسانی که جای پای مطمئنی ندارند نامهربان‌تر است. صلح با شکست برای من به این معنی است که پشیمانی‌هایم بسیار معدود است. کلید مدیتیشن چیزی نیست جز «دیدن بی‌طرفانهٔ خود بدون قضاوت: این یعنی مدیتیشن.» چطور است به جای برنامه‌ریزی برای نسخهٔ آیندهٔ خودتان که وجود ندارد، به خودِ فعلی‌تان توجه کنید؛ خودی که وجود دارد. فرض ما بر این است که اگر بفهمیم چطور شکست می‌خوریم، در واقع می‌توانیم بفهمیم چطور بهتر موفق شویم. اگر یاد بگیریم که با کاستی‌های‌مان زندگی کنیم (و حتی به آن‌ها افتخار کنیم) می‌توانیم شاد باشیم. نیاز نیست همیشه آن‌ها را از بین ببریم یا برای ناپدیدکردن‌شان چیزی بخریم. نمی‌شود صرفاً با قدرت تفکر خوشحالی را خلق کرد. به ما یاد داده‌اند که شادی را به‌عنوان هدف نهایی دنبال کنیم. اما شادی، لزوماً، گذراست و درک آن تنها در تضاد با احساساتِ ناخوشایند دیگر ممکن است. همین عملِ سادهٔ بودن، خود به‌طور اساسی، ما را با دیگران پیوند می‌دهد، چون دیگر خودمان را زیر تلاشی مداوم برای «بهتر» بودن از خودِ واقعی‌مان پنهان و تظاهر نمی‌کنیم. شکست حقیقتی است و مثل اکسیژن وجود دارد. نمی‌توانید آرزو کنید اکسیژن نباشد یا سعی کنید در زندگی از آن اجتناب کنید، چون چنین چیزی مسخره و غیرممکن است. اکسیژن لازمهٔ بقای ما و شکست هم، در نوع خودش، همین‌طور است. شکست می‌تواند به ما فرصت یادگیری دهد، اگر به آن اجازه دهیم. خوش‌بینی می‌تواند به شما انگیزهٔ لازم برای انجام کارهایی را دهد که ممکن است از آن‌ها پروا داشته باشید. حرف من این است که همهٔ این‌ها مستلزم تلاشی بسیار بیشتر از صحبت با خود در آینه یا جمع‌آوری نقل‌قول‌های شبه فلسفی از پینترست است. به نظر من، عضلات ذهن‌مان درست به اندازهٔ عضلات جسم نیاز به تمرین دارند. متن پشت جلد کتاب بیش‌تر اوقات شکست می‌تواند معلم ما باشد اگر گوشی برای شنیدن داشته باشیم. خرد شکست کاربردی و الهام‌بخش است، راهنمایی ضروری برای تبدیل‌کردن شکست‌های‌مان به موفقیت؛ گفتگویی است با دوستی خوب که می‌داند چطور حال‌مان را بهتر کند. سلسله‌مراتبی برای رنج وجود ندارد. هرکسی ممکن است در شکاف عظیمی که بین آرمان‌ها و دست‌آوردهایش وجود دارد سقوط کند؛ هرکسی می‌تواند برای زندگی ناکامش سوگواری کند. بدتر از ناامیدیِ صرف، شکست است که رؤیاهای‌مان را بی‌ثمر نشان می‌دهد. شکست رویارویی هولناک ما با خواسته‌ها و تخیلات خودخواهانه‌ای ‌است که برای خود ساخته‌ایم. «کتابی سرشار از خرد، بذله‌گویی، فروتنی، مهربانی و احساس. مشاهدات و روایت‌های زیبا و دلگرم‌کننده‌ی الیزایت دی راهنمایی است برای ترحم به خود، ستایشی است از کاستی‌ها و محرکی است برای تلاش دوباره و دوباره.» ـ دالی آلدرتون، نویسنده‎‌ی هرچه که درباره‌ی عشق می‌دانم   «خرد شکست به همنشین همیشگیِ من در این دنیای پرتوقع و بیش‌ازحد رقابتی تبدیل شده. ساختارشکنی عمیق، خوش‌قریحه و بسیار دلگرم‌کننده‌ی الیزابت دی از افسانه‌ی «موفقیت» و سیر کشف نشانگرهای خوشنودی خودمان هدیه‌ای متحول‌کننده برای همه‌ی ماست.» ـ جسی بورتن، نویسنده‎ی کتاب منبع الهام