جادوگر و شیطان لاپلاس

ادبیات گمانه‌زن، به ویژه آثار علمی‌تخیلی، تلاش می‌کنند به دنیایی خیالی نقب بزنند؛ دنیایی که در آن قوانین زمینی و این‌زمانی نقض می‌شوند یا در آن‌ها چنان غلو می‌شود که وضعیت بشر را در افراطی‌ترین شکل نشان می‌دهند. این ادبیات بنا دارد ما را به تفکر وادارد که اگر مرهمی بر دردهای کنونی نگذاریم و راهکاری برای راست کردن ناراستی‌ها تمهید نکنیم، چه خواهد شد. آیا در جهان جادو وجود دارد و اگر دارد آیا اثبات کردنی است؟ آیا دانش حلّال همه مسائل است؟  اگر زمانی یک هوش مصنوعی جهان‌گستر، با دانش شیطان لاپلاس، همه چیز را بداند، آیا می‌تواند جادویی اثبات‌ناپذیر را محاسبه یا با آن مقابله کند؟ زندگی هدیه‌ای ارزشمند است، چون فقط یک بار زندگی می‌کنیم و شانس دیگری نداریم. ولی اگر داشتیم چه؟ اگر بتوان زمان و زندگی را در نقطه‌ای «سیو» کرد و بارها و بارها به آن نقطه بازگشت چه؟ چه چیزی را عوض می‌کنیم و آیا وقتی بکری می‌گوید «بدو!» باز هم می‌دویم؟ اگر آخرین برش از شخصیت و داناییمان در یک رایانه ذخیره شود و پس از مرگمان به نوعی زندگی ادامه بدهد، آیا می‌توانیم با زندگان همفکری و مسائلشان را حل کنیم؟