میلیاردرهای بیت کوین | بن مزریک

کتاب میلیاردرهای بیت‌کوین نوشته‌ی بن مزریک با ترجمه‌ی علی خرمشاهی توسط نشر هورمزد منتشر شده است. کتاب میلیاردرهای بیت‌ کوین روایتی است بر پایة مستنداتی که بن مزریک طی چندسال گرد هم آورده. کتاب قبلی او منبع اقتباس دیوید فینچر برای فیلم مشهور «شبکة اجتماعی» شد. ماجرای «میلیاردرهای بیت‌کوین» نیز هرچند مستقل از آن کتاب است اما پس از همان اتفاقات واقع می‌شود. برادرهای ماجراجویی که یک‌بار برای ایجاد شبکه‌ای اجتماعی در جهت اتصال آدم‌ها تلاش کرده بودند و میراثشان را در دستان زاکربرگ دیدند، حالا به دنبال گامی بزرگ‌تر هستند: انقلاب در نظام مالی و اعتباری دنیا. از همین‌جاست که با این شخصیت‌ها همراه می‌شویم و به دنیای «بیت‌کوین» قدم می‌گذاریم. همراه با آن‌ها پیچ و خم‌های این رمزارز و دنیایش را کشف می‌کنیم، در جریان کسب‌وکارهای بیت‌کوینی قرار می‌گیریم و با افراد اصلی و جریان‌های دخیل در آن آشنا می‌شویم. بریده‌هایی از کتاب میلیاردرهای بیت کوین به‌نظر دوقلوها تنها شبکه‌هایی که مارک زاکربرگ با آن‌ها آشنا بود، شبکه‌های کامپیوتری بودند. از تعامل خود دوقلوها با او واضح بود که برای مارک صحبت‌کردن با ماشین‌ها از صحبت‌کردن با انسان‌ها راحت‌تر است. از این منظر، بیشتر با عقل جور درمی‌آمد اگر بزرگ‌ترین شبکۀ اجتماعی دنیا را زاده ازدواجی ناخواسته میان دوقلوها و زاکربرگ بدانیم؛ نه ساختۀ ذهن زاکربرگ به‌تنهایی. این ایده که نابغه‌ای منزوی چیزی خارق‌العاده را تماماً توسط خودش ابداع می‌کند، افسانه‌ای هالیوودی است که بیشتر به درد فیلم‌ها می‌خورد. درواقع بزرگ‌ترین شرکت‌های دنیا توسط زوج‌های طلایی ساخته شده‌اند: جابز و وازنیاک، برین و پیج، گیتس و آلن و غیره و غیره. کمرون باور داشت که این فهرست باید شامل زاکربرگ و وینکلوس هم می‌شد. یا وینکلوس و زاکربرگ. در هاروارد دوقلوها در قهرمانی ملی اصلاً شکست نخورده بودند. کمرون، قل چپ‌دست، در سمت چپ پارو می‌زد و در صندلی شمارۀ شش قایق سنگین‌وزن تیم نمایندۀ دانشگاه می‌نشست. درحالی‌که تایلر، قل راست‌دست، با پاروی سمت راست قایق کار می‌کرد و پشت کمرون در صندلی شمارۀ پنج می‌نشست. در قایق هشت‌نفرۀ مردان، دوقلوها را در «موتورخانه» جای داده بودند؛ اصطلاحی که برای اشاره به میانۀ قایق به کار می‌رفت. پاروزن‌های قوی در آنجا می‌نشستند. ورزشی‌نویس‌های روزنامۀ دانشکده از کمرون و تایلر به‌عنوان «برج‌های دوقلو» یاد می‌کردند و به تیمشان لقب «دستۀ خدا» داده بودند. به این دلیل که بعضی از آن‌ها مسیحیانی معتقد بودند و به خدا ایمان داشتند؛ درحالی‌که بقیه‌ آن‌ها را مثل خدایان می‌پنداشتند. حس خیلی خوبی داشت. قسمت منطقی مغزش می‌دانست که او فقط به دارایی‌شان امنیت می‌بخشید و پیداکردن یا دزدیدن بیت‌کوینشان توسط هرکس یا هر تکنولوژی دیگر را غیرممکن می‌کرد. المپیک لندن ده ماه آن‌ورتر بود. آن‌ها می‌توانستند روز و شب تمرین کنند و بدن‌هایشان را به منتهادرجه‌ای برسانند که قبلاً رسیده بود. شاید آن‌قدری آماده می‌شدند که مدال بگیرند. افتخار خارق‌العاده‌ای می‌شد؛ یک پیروزی حقیقی. بااین‌حال چیزی را عوض نمی‌کرد. نه اینکه چه کسانی بودند و نه نحوۀ نگاه دنیا به آن‌ها هیچ‌کدام تغییر نمی‌یافتند. آن‌ها مثل جلد کتابی بودند که همین حالا هم قضاوت شده بودند و بازهم می‌شدند؛ ابتدا توسط دستگاه قضایی که به باورشان از بدو ماجرا آن‌ها را فریب‌کار می‌دید و سپس از جانب دیدگاه عموم مردم. یک فیلم، درک و وجدان عمومی را فریب داده بود؛ فیلمی با آن‌چنان داستان‌پردازی که آن‌ها را کاریکاتورهایی رسم کرده بود که زیر بار نوع ظاهرشان و آنچه قرار بود نمایانگرش باشند، خم کند.فقط آن‌ها داستان واقعی و آنچه بعد از ملاقات یک‌به‌یک کمرون در آن قفس شیشه‌ای برایشان رخ داده بود را می‌دانستند. اینکه چطور در یک چشم‌به‌هم‌زدن، آن‌ها با بردنشان به‌نحوی باختند. هنگامی‌که راجع به بیت‌کوین صحبت می‌کردی، جلب‌توجه مردم کار سختی نبود و تایلر و برادرش برای ملاقات با هیچ‌کس مشکلی نداشتند. مردم تمایل داشتند تا فقط از سر کنجکاوی هم که شده با آن‌ها نشست برقرار کنند. اما به آن معنا نبود که تاجرهایی را که ملاقات می‌کردند، آمادگی یا تمایلی برای سرمایه‌گذاری در بیت‌کوین داشتند. بیت‌کوین هنوز برای آدم‌هایی که با بانک‌ها و صندوق‌های سنتی کار می‌کردند، بیش‌ازحد خطری به نظر می‌رسید. حتی مدیرهای صندوق‌های پشتوانه‌دار، از آن نوعی که مشکلی با ریختن ده‌میلیون دلار به پای هنر مدرن، اجناس عجیب‌وغریب، طلا یا لباس‌های سطحی معدن در کشورهای توسعه‌نیافتۀ جهان‌سوم نداشتند، از یک ارز مجازی که یک برنامه‌نویس مرموز کامپیوتری ساخته بودش می‌ترسیدند. بیوگرافی بن مزریک بن مزریک نویسنده بیست کتاب است که بعضی‌شان چهارمیلیون نسخه تیراژ داشته‌ا