مردمشناسی و فرهنگ عامه
محمد کاظم موسوی بجنوردی
دایره المعارف بزرگ اسلامی
سودابه فضایلی
کتابسرای نیک
محمد کاظم موسوی بجنوردی
دایره المعارف بزرگ اسلامی
سودابه فضایلی
کتابسرای نیک
چرا در یک شهر، عروس را با آیین خاصی به خانهی بخت میبرند و در شهر دیگر با آیینی دیگر؟ چرا بعضی غذاها فقط در روزهای مشخصی پخته میشوند؟ چرا مادربزرگها هنوز لالاییهایی میخوانند که هیچکس نمیداند از کی ماندهاند؟ پاسخ این سؤالها در دنیای مردمشناسی و فرهنگ عامه است. دستهی «مردمشناسی و فرهنگ عامه» کتابجم کتابهایی را گرد آورده که دربارهی اسطوره، آیین، آداب و رسوم، زبان مردم، خوراک، هنر و شیوهی زندگی جامعهها نوشته شدهاند. در این صفحه توضیح میدهیم این حوزه چیست، چه شاخههایی دارد و چطور کتاب مناسب را برای خودتان پیدا کنید.
اگر دانشجو هستید، اگر به فرهنگ و آداب مردم علاقه دارید، یا فقط میخواهید بدانید چرا زندگی روزمرهمان شکل امروزیاش را دارد، ادامهی مطلب برای شماست.
مردمشناسی که به آن انسانشناسی هم میگویند، علمی است که انسان و فرهنگهایش را مطالعه میکند: چطور زندگی میکنند، چه باورهایی دارند، چه آیینهایی برگزار میکنند و چطور با هم ارتباط میگیرند. فرهنگ عامه یا فولکلور هم بخشی از همین دنیاست و به میراث مردم عادی میپردازد: قصهها، ترانهها، ضربالمثلها، بازیها، جشنها، باورها و مهارتهای سنتی که نسلبهنسل منتقل شدهاند.
فرق این با تاریخ رسمی این است که مردمشناسی و فرهنگ عامه بیشتر به زندگی روزمرهی مردم میپردازند، نه فقط پادشاهان و جنگها. اینکه مردم یک روستا چه میخوردند، چطور عروسی میگرفتند، چه بازیهایی داشتند و چه قصههایی میگفتند، همان چیزهایی است که در کتابهای رسمی کمتر پیدا میشود.
کتابهای این حوزه از نوشتههای علمی و دانشگاهی تا کتابهای خواندنی و عمومی را در بر میگیرند. پس اگر اهل پژوهش نیستید هم جایی برای شما هست.
این سه حوزه به هم نزدیکاند و کتابهایشان گاهی کنار هم قرار میگیرد. اما تفاوتهایی دارند که دانستنشان به انتخاب کمک میکند.
سنتیترین شکل آن مطالعهی جامعههای کوچک و فرهنگهای مختلف با روش میدانی است؛ یعنی پژوهشگر مدتی با مردم زندگی میکند و مشاهده و ثبت میکند. امروزه شاخههای زیادی از آن پدید آمده است.
بیشتر به ساختارهای بزرگ جامعه میپردازد: نهادها، طبقهها، تغییرات اجتماعی. اگر به این نگاه علاقه دارید، دستهی جامعهشناسی را هم ببینید.
روی میراث شفاهی و سنتی تمرکز دارد: قصه، ترانه، مثل، آیین و باور. این حوزه برای علاقهمندان به فرهنگ بومی و محلی جذاب است.
به روایتهای اساطیری و معنای آنها در فرهنگها میپردازد. کتابی مثل «اسطورهشناسی ۱ (زایش اسطوره)» به همین حوزه مربوط است.
مرز اینها روشن نیست و در بسیاری از کتابها با هم ترکیب میشوند. مهم این است که بدانید کتابی که برمیدارید بیشتر به کدام نگاه نزدیک است.
یکی از شاخصترین روشهای مردمشناسی، مردمنگاری است. پژوهشگر به یک جامعهی مشخص میرود، مدتی در آن زندگی میکند، با مردم گفتوگو میکند و دربارهی شیوهی زندگیشان مینویسد. حاصل این کار کتابهایی است که تصویر دقیق و گاه گرم و انسانی از یک جامعه میدهند.
در این دسته چند نمونه از این نوع کتاب هست. کتابی با عنوان «رویان؛ جامعه و فرهنگ» که زیرعنوانش مطالعهای مردمنگارانه از زیست اجتماعی بخش مرکزی شهرستان شاهرود است، از همین جنس است. و «فرهنگ خوراک در خامنه» با زیرعنوان «نگاهی انسانشناختی» به فرهنگ غذایی یک منطقهی مشخص نگاه میکند. این کتابها برای کسانی جذاباند که به فرهنگ محلی، روستایی و منطقهای علاقه دارند.
خواندن مردمنگاری لذت خاصی دارد: میبینید که در نقطهای از همین کشور، مردم چیزهایی را جور دیگری انجام میدهند و برای هر کدام دلیلی دارند. این کتابها ما را از فرهنگ خودمان دور میکنند تا دوباره نگاهش کنیم.
اسطوره فقط قصهی قدیمی نیست. در بسیاری از فرهنگها، اسطورهها میگویند جهان چطور آغاز شد، چرا مرگ هست و آدمها چطور باید زندگی کنند. آیینها هم اغلب با اسطورهها ارتباط دارند و مردم با اجرای آنها، در واقع قصهای قدیمی را دوباره زنده میکنند.
کتابی مثل «اسطورهشناسی ۱ (زایش اسطوره)» به این حوزه میپردازد و «توتمپرستی» که در قطع جیبی هم موجود است، به پدیدهای میپردازد که در مردمشناسی سابقهی طولانی دارد: باور به رابطهی گروه انسانی با یک گیاه یا جانور که نماد آن گروه است. «چپق مقدس سرخپوستها» با زیرعنوان «هفت آیین» هم از عنوانش برمیآید که به آیینهای مقدس بومیان آمریکا مربوط است. توضیح دقیقتر را در صفحهی هر کتاب بخوانید.
در بحث دربارهی اسطورههای ملتها و باورهای دینی حساس، بیطرفی و احترام لازم است. مردمشناسی بر شناخت و فهم تمرکز دارد، نه قضاوت دربارهی درستی باورها. در کتابجم هم فقط عنوانها معرفی میشوند و در باورها موضعگیری نمیکنیم.
یکی از بخشهای جذاب فرهنگ عامه، آیینهای گذار است؛ یعنی مراسمهایی که مراحل مهم زندگی را نشان میدهند، مثل تولد، ازدواج و مرگ. عروسی در هر فرهنگ آدابی دارد و هر منطقهای شکل مخصوص به خود را.
کتاب «فرهنگ عروسی در جهان ایرانی ۱» با ذکر استانهایی مانند تهران، مرکزی و قم، قزوین، اصفهان، سمنان و فارس در زیرعنوانش، نشان میدهد که آداب عروسی را در چند استان بررسی میکند. برای کسانی که به مراسم و آیین علاقه دارند یا خودشان میخواهند رسوم قدیمی خانواده را زنده کنند، چنین کتابی سرشار از ایده است.
کتاب «فرهنگ آئین و آداب چین باستان» هم از عنوانش پیداست که سراغ فرهنگ و آداب فرهنگی دیگر رفته است. مقایسهی آداب ملتها یکی از لذتهای خواندن این حوزه است: میبینید که در دو سوی دنیا، آدمها گاهی مثل هم و گاهی کاملا متفاوت زندگی میکنند.
غذا در همهی فرهنگها معنایی فراتر از سیر شدن دارد. کسی که در یک روز مشخص غذای خاصی میپزد، دارد رسمی را ادامه میدهد. غذا نشان دهندهی هویت، مناسبت و روابط اجتماعی است. کتاب «فرهنگ خوراک در خامنه» که نگاهی انسانشناختی دارد، از همین زاویه به غذا نگاه میکند.
اگر به آشپزی علاقه دارید، این نوع کتابها به شما کمک میکنند غذاهای سنتی را بهتر بشناسید. اگر به کتاب آشپزی میخواهید، اینها دستور غذا نیستند و بیشتر تحلیلی و فرهنگیاند. پیش از خرید مشخصات کتاب را بخوانید تا مطمئن شوید چه چیزی میخرید.
هنر در جامعهها فقط تزئین نیست. نقاشی، موسیقی، بافتنی، سفالگری و رقص هر کدام معنایی در فرهنگ خودشان دارند و گاهی با آیین و باور گره خوردهاند. کتابی با عنوان «انسانشناسی هنر» از همین زاویه به هنر میپردازد و میتواند برای دانشجوهای هنر و علاقهمندان به فرهنگ جذاب باشد.
کتاب «گلبانگ جهان آگاهی در فرهنگ» هم از عنوانش پیداست که به فرهنگ و آگاهی میپردازد، اما بیش از این نمیتوان از نامش برداشت کرد و بهتر است توضیح ناشر را بخوانید. نکته این است که در حوزهی فرهنگ، عنوانها گاهی شاعرانهاند و برای فهم موضوع باید به زیرعنوان و توضیحات نگاه کرد.
مردمشناسی تاریخچهای دارد که همیشه روشن و بیعیب نبوده است. در گذشته بسیاری از پژوهشگران اروپایی فرهنگهای دیگر را با معیارهای خودشان میسنجیدند و گاه آنها را عقبمانده یا ابتدایی مینامیدند. امروز بسیاری از پژوهشگران این نگاه را نقد میکنند و در استفاده از واژههایی مانند «بدوی» و «ابتدایی» احتیاط میکنند.
در همین دسته کتابهایی هست که به این نقد پرداختهاند یا محصول همان دوراناند. «تحلیلی در باب شرقشناسی ادوارد سعید» از نامش پیداست که به تحلیل کار یک اندیشمند مشهور دربارهی نگاه غربی به شرق میپردازد. «فروید و غیر اروپاییها» هم از عنوانش برمیآید که به رابطهی نگاه روانکاوی با فرهنگهای غیراروپایی مربوط است. و «سه گزارش از زندگی اجتماعی مردم بدوی-ابتداییها» عنوانی است که همان واژههای قدیمی را در خودش دارد. هنگام خواندن چنین کتابهایی به تاریخ نگارششان و نگاه نویسنده توجه کنید.
خواندن این نوع کتابها هم لازم و هم جذاب است، چون شما را وادار میکند دربارهی اینکه چه کسی دربارهی چه کسی حرف میزند، فکر کنید. برای پیوند با فلسفه و تاریخ، دستهی فلسفه و دستهی تاریخ را هم ببینید.
خوانندهی این دسته یک نوع نیست. دانشجوی مردمشناسی، جامعهشناسی، تاریخ، هنر یا ادبیات که به منبع درسی و پژوهشی نیاز دارد. معلمی که میخواهد آداب و فرهنگ محلی را به شاگردانش نشان دهد. پژوهشگری که روی یک منطقه یا یک آیین کار میکند. نویسنده و فیلمساز و طراح که از فرهنگ عامه الهام میگیرد. و خوانندهای که فقط کنجکاو است.
هر یک از اینها نیاز متفاوتی دارند. دانشجو دنبال کتاب مرجع و استناد است. خوانندهی عمومی دنبال چیزی روان و خواندنی. پیش از خرید از خودتان بپرسید کتاب را برای چه میخواهید: درس، پژوهش، سرگرمی یا آشنایی؟ این پاسخ، سطح و نوع کتاب را مشخص میکند.
چند نکته میتواند انتخاب را آسانتر کند.
مشخصات هر کتاب در صفحهی خودش است و پیش از سفارش میتوانید بخوانید. قیمت و موجودی هر کتاب هر روز بهروز میشود.
خواندن کتاب علمی مردمشناسی ممکن است اولش سخت باشد. چند توصیه میتواند کمک کند. اول، مقدمه را بخوانید؛ نویسنده در آن هدف و روش کار را میگوید. دوم، اصطلاحات ناآشنا را یادداشت کنید و در پایان معنایشان را پیدا کنید. سوم، از فصلهایی که به دلتان مینشیند شروع کنید؛ لازم نیست کتابهای علمی را حتما از اول تا آخر بخوانید.
چهارم، مثالها را با تجربهی خودتان مقایسه کنید. وقتی نویسنده از رسم عروسی یک منطقه حرف میزند، به عروسیهایی که خودتان دیدهاید فکر کنید. این مقایسه، خواندن را زنده میکند. پنجم، اگر میتوانید، با کسی دربارهی آنچه میخوانید گفتوگو کنید.
یکی از فایدههای خواندن این کتابها این است که ما را به دیدن فرهنگ خودمان تشویق میکند. هر خانواده رسمها، ترانهها، غذاها و قصههای خودش را دارد که اگر ثبت نشوند، با رفتن بزرگترها از بین میروند. بعد از خواندن یکی دو کتاب مردمنگارانه، ممکن است دلتان بخواهد خودتان هم مثل یک پژوهشگر کوچک، رسمهای خانواده را جمع کنید.
روش ساده است: با مادربزرگ یا پدربزرگ بنشینید و بپرسید چه ترانههایی میخواندند، در عروسی چه رسمهایی بود، چه غذاهایی در چه روزهایی میپختند، چه ضربالمثلهایی میگفتند. یادداشت کنید یا با اجازهی آنها ضبط کنید. همین ثبت ساده، گنجینهای میسازد که برای نسل بعد ارزش دارد. فرهنگ عامه از همینجا شروع میشود: از حرفهای آدمهای معمولی.
عنوانهای این حوزه گاهی شاعرانه یا کلیاند. زیرعنوان و توضیح کتاب را بخوانید.
بعضی کتابها برای دانشجو و پژوهشگر نوشته شدهاند. اگر خوانندهی عمومی هستید، کتابهای توصیفی و خواندنیتر را انتخاب کنید.
بعضی کتابها محصول دورهای هستند که نگاه دیگری به فرهنگها داشت. با ذهن نقاد بخوانید.
اگر کتابی چند جلد دارد، جلدها را به ترتیب بخوانید.
کتابهای این دسته هدیهی اندیشمندانهایاند. برای دانشجو، معلم یا دوستی که به فرهنگ و آداب علاقه دارد، کتابی دربارهی منطقه یا آیینی که به آن حساس است، انتخاب خوبی است. برای کسی که میخواهد مراسمی مثل عروسی را با رسمهای قدیمی برگزار کند، کتابی دربارهی آداب عروسی الهامبخش است. اگر گیرنده را نمیشناسید، کتابی جیبی و سبک، مثل «توتمپرستی»، گزینهی امنتری است. برای نگاهی گستردهتر، به دستهی علوم انسانی و اجتماعی هم بروید.
و اگر به آموزش و پرورش علاقه دارید، دستهی علوم تربیتی و آموزش را ببینید. برای تحلیل رفتار قدرتها و جوامع نیز دستهی سیاست و علوم سیاسی کنار این حوزه مینشیند.
شاید بپرسید شناخت آداب و رسوم به چه دردی میخورد. جوابهای زیادی هست. اول اینکه ما را با خودمان آشنا میکند. بسیاری از کارهایی که هر روز انجام میدهیم، مثل نحوهی سلام کردن، مهماننوازی یا رفتار در سوگ، ریشههایی دارند که نمیدانیم. وقتی ریشه را بشناسیم، رفتارمان را بهتر میفهمیم.
دوم، ما را با دیگران آشنا میکند. کسی که با فرهنگهای دیگر آشنا شده، در برخورد با آدمهای متفاوت راحتتر است و کمتر پیشداوری میکند. مردمشناسی به ما میآموزد که چیزی که برای ما عادی است، برای دیگران عجیب است و برعکس؛ و هیچکدام لزوما درستتر نیست.
سوم، ما را در حفظ میراث کمک میکند. بسیاری از آیینها، ترانهها و قصههای محلی در حال فراموش شدناند. کتابهای مردمنگارانه گاهی تنها سندیاند که از آنها مانده است. خواندن و خریدن این کتابها هم به معنای احترام به این میراث است.
چهارم، نگاه انتقادی میدهد. وقتی میبینید که نگاه یک دوره به فرهنگها چقدر پیشداورانه بود، میآموزید که نگاه امروز خودتان را هم بپرسید و بازبینی کنید. کتابهای مردمشناسی و فرهنگ عامه، اگر با دقت خوانده شوند، به این آگاهی میرسند.
ایران کشوری با تنوع فرهنگی زیاد است. زبانها، لهجهها، پوشاک، غذاها و آیینهای مختلف در مناطق گوناگون آن دیده میشود. همین تنوع، یکی از سرچشمههای اصلی علاقه به مردمشناسی و فرهنگ عامه در ایران است. وقتی کتابی دربارهی یک شهرستان یا یک روستا میخوانید، درمییابید که حتی چند ده کیلومتر فاصله میتواند رسمها را عوض کند.
کتابهایی مثل «رویان؛ جامعه و فرهنگ» دربارهی بخش مرکزی شاهرود و «فرهنگ خوراک در خامنه» دربارهی یک منطقهی مشخص، نمونههایی از همین توجه به محلیاند. و «فرهنگ عروسی در جهان ایرانی» که چند استان را کنار هم بررسی میکند، نشان میدهد که یک آیین مشترک چطور در هر منطقه شکل خودش را میگیرد.
اگر ریشههای خانوادگیتان در منطقهی خاصی است، پیدا کردن کتابی دربارهی همان منطقه تجربهی خاصی است. ممکن است رسمی را که در خانهی خودتان دیدهاید، در کتاب توضیح دادهشده ببینید و ریشهاش را بفهمید. این حس شناخته شدن، دلیل خوبی برای خواندن مردمشناسی و فرهنگ عامه است.
بخش بزرگی از فرهنگ عامه در زبان میزید. ضربالمثلها، کنایهها، لالاییها، معماها، قصههای شبانه و شوخیهای محلی همه بخشی از حافظهی مردماند. اینها را معمولا کسی ننوشته است و از دهان به دهان رسیدهاند. پژوهشگران فرهنگ عامه سالهاست که این میراث را جمعآوری و ثبت میکنند.
وقتی ضربالمثلی را میشنوید، در واقع تجربهی جمعی چند نسل را در یک جمله میشنوید. مثلا هر مثلی دربارهی کار، رفاقت یا صبر، حاصل دهها سال تجربهی مردم است. کتابهای این دسته میتوانند به شما کمک کنند معنای این ضربالمثلها و ریشهشان را بهتر بفهمید.
لالاییها هم گنجینهای هستند. هر لالایی، با کلمات و آهنگ سادهاش، چیزهایی از آرزوها و نگرانیهای مادران را روایت میکند. اگر مادربزرگی دارید که لالایی میداند، یکی از بهترین کارها این است که آن را ضبط کنید.
اگر دانشجو هستید و برای تحقیق یا پایاننامه به منبع نیاز دارید، این دسته میتواند منبع خوبی باشد. نکتههایی برای انتخاب منبع پژوهشی وجود دارد.
اول، به تاریخ انتشار و نگارش توجه کنید. در علوم انسانی، نظریهها و نگاهها تغییر میکنند و کتابی که چند دهه پیش نوشته شده ممکن است نگاهی متفاوت داشته باشد. این به معنای بیارزش بودنش نیست، اما در پژوهش باید نگاههای قدیمی و جدید را کنار هم بگذارید.
دوم، به روش پژوهش نویسنده دقت کنید. در کتابهای مردمنگارانه، نویسنده باید بگوید چطور دادهها را جمع کرده است. اگر روش مشخص نباشد، اعتبار پژوهش کمتر است.
سوم، ارجاعها و فهرست منابع را ببینید. کتاب خوب علمی منابعش را معرفی میکند و میتوانید از آن برای پیدا کردن کتابهای بعدی استفاده کنید. چهارم، مترجم را بشناسید. ترجمهی متنهای علمی نیاز به تخصص دارد و کیفیت ترجمه در فهم مطلب اهمیت زیادی دارد.
پنجم، اگر در ابتدای راه پژوهش هستید، با کتابهای مقدماتی شروع کنید. یک کتاب روشن و ساده دربارهی مفاهیم اصلی، بهتر از کتاب سنگین و تخصصی است که نتوانید آن را بفهمید. بعد از آشنایی با مفاهیم، میتوانید سراغ منابع تخصصیتر بروید.
مردمشناسی سنتی بیشتر فرهنگها و جامعههای کوچک را با روش میدانی مطالعه میکند و جامعهشناسی بیشتر ساختارهای بزرگتر را. البته مرزشان روشن نیست و کتابها گاهی هر دو را در بر میگیرند.
یعنی میراث مردم عادی: قصه، ترانه، ضربالمثل، بازی، جشن، باور و مهارتهای سنتی که نسلبهنسل منتقل شدهاند.
کتابهای توصیفی و کوتاهتر، یا کتابهایی دربارهی موضوعی که به آن علاقه دارید، مثل آداب عروسی یا فرهنگ غذایی. مشخصات هر کتاب را در صفحهاش ببینید.
نه. بعضی متنها دانشگاهیاند، اما کتابهای خواندنی و عمومی هم هست. سطح کتاب را در توضیحاتش بررسی کنید.
چون بعضی کتابها محصول دورهای هستند که این واژهها رایج بود. امروز بسیاری از پژوهشگران در استفاده از این واژهها احتیاط میکنند. هنگام خواندن به تاریخ نگارش کتاب توجه کنید.
قیمت و موجودی هر کتاب هر روز بهروز میشود. برای آخرین وضعیت صفحهی خود کتاب را ببینید.
بله، نسخهی چاپی را میتوانید آنلاین سفارش بدهید و مشخصات هر کتاب در صفحهی خودش است.
مردمشناسی و فرهنگ عامه دنیایی است که از زندگی روزمرهی مردم آغاز میشود و به اسطوره، آیین، غذا و هنر میرسد. از مردمنگاری یک روستا تا آداب چین باستان و از نقد نگاه اروپایی تا اسطورهشناسی، هر کتاب دریچهای به فرهنگی دیگر است. موضوعی را که به آن علاقه دارید انتخاب کنید، سطح کتاب را بسنجید و با ذهن باز و نقاد بخوانید.
حالا میتوانید کتابهای این دسته را ببینید، مشخصات هر کدام را بخوانید و نسخهی چاپی مورد نظرتان را آنلاین سفارش دهید.