میهن پرست

زندان در حکومت‌های اقتدارگرا فقط مکانی برای حبسِ فیزیکی نیست؛ بلکه دستگاهی برای فرسودنِ روانِ انسان است. سلول‌های انفرادی، نورِ دائمی، محدودیتِ خواب، قطعِ ارتباط، تحقیر روزمره و بی‌ثباتیِ روانی، همگی بخشی از سیستمی هستند که هدفش نابودی تدریجی شخصیتِ زندانی است؛ اما آنچه شگفت‌انگیز است، مقاومتِ آرامِ ناوالنی در برابر این فرایند است. او نمی‌خواهد قهرمان به نظر برسد؛ حتی گاهی از خستگی و ناامیدی حرف می‌زند، اما هرگز اجازه نمی‌دهد زندان او را به انسانی تلخ یا شکسته تبدیل کند. بزرگ‌ترین پیروزیِ ناوالنی شاید همین بود: اینکه حکومت توانست بدنِ او را زندانی کند، اما نتوانست شخصیتش را نابود کند. در بسیاری از حکومت‌های اقتدارگرا، میهن‌پرستی به معنای اطاعت از قدرت تعریف می‌شود؛ اما ناوالنی معنای کاملاً متفاوتی ارائه می‌دهد. از نگاه او، دوست داشتنِ وطن یعنی خواستن حقیقت برای آن؛ یعنی مخالفت با فساد، خشونت و دروغ، حتی اگر این مخالفت خطرناک باشد. ناوالنی تلاش می‌کند مفهومِ وطن را از انحصارِ حکومت بیرون بکشد و آن را دوباره به مردم بازگرداند. «واشنگتن پست»