مردی که همه‌چیز را می‌دید

ابی‌رد، لندن، 1988، روی خط عابر پیاده نزدیک استودیوی معروفی که بیتل‌ها آخرین آلبومشان را آن‌جا ضبط کرده‌اند با سال ادلر، تاریخ‌دان جوان، خودشیفته و بی‌ملاحظه‌ای که همه‌چیز را می‌بیند و هیچ‌چیز را نمی‌بیند، آشنا می‌شویم و چیزی نمی‌گذرد که خود را در میانه‌ی میدان بازی دیدن و ندیدن / دیده شدن و دیده نشدن می‌یابیم. بازی به لندن و لندن‌نشینان محدود نمی‌ماند. همراه سال به برلین شرقی 1988 که زیر سایه‌ی سنگین دیوار و اشتازی به‌سختی نفس می‌کشد می‌رویم و به‌واسطه ی روایت نه‌چندان قابل‌اعتماد او با بازیکنان دیگری آشنا می‌شویم. مردی که همه‌چیز را می‌دید درباره‌ی دشواری واضح دیدن خود و دیگران است. در این‌جا، لوی از دامنه‌های وسیع تخیل انسان عبور می‌کند و درعین‌حال هنرمندانه دوتایی‌های جنسی و سیاسی –زنانه و مردانه، شرق و غرب، گذشته و حال_ را محو می‌کند تا طیف کامل دنیایمان را آشکار کند.