نبرد من (متن کامل)

گزیده ای از کتاب نبرد من کتاب نبرد من نوشتۀ آدولف هیتلر «نبرد من» مانیفست اندیشه‌های تمامیت خواهانه‌ی هیتلر است. اما چرا این سرجوخه سابق ارتش آلمان که اندکی ذوق نقاشی هم داشت به چنین افکاری ره جست در آغاز کتاب نبرد من می خوانیم پيش از عرضه‌ى متن كامل كتاب نبرد من [1]  آدولف هيتلر، وظيفه‌ى خود مى‌دانم توجهخوانندگان را به برخى واقعيت‌هاى تاريخى جلب كنم كه خواننده‌ى كتاب براى داورى منصفانه درباره‌ى آنچه در اين كتاب فوق‌العاده آمده بايد در مدّ نظر داشته باشد.پاره‌ى نخست اين كتاب زمانى نوشته شد كه نويسنده در دژى نظامى در باواريا زندانى بود. او چگونه راهى آن دژ شد و به چه دليل؟ پاسخ به پرسش مهم است، زيرا اين كتاب با رويدادهايى سروكار دارد كه نويسنده را دچار اين گرفتارى كرد و به اين دليل كه نويسنده زير فشارهاى عاطفى ناشى از وقايع تاريخى روزگار خود اين كتاب را نوشته است. آن زمان، دوره‌ى خوارى و تحقير آلمان، و تا حدودى ادامه‌ى رويدادهايى بود كه كمابيش در يك قرن گذشته رخ داده بود؛ اين دوره از هنگامى آغاز مى‌شود كه ناپلئون امپراتورى كهن آلمان را تكه‌پاره كرد و سربازان فرانسوى تقريبآ سراسر آلمان را به اشغال درآوردند.در آغاز 1923، فرانسه به آلمان يورش برد، منطقه‌ى روهر را اشغال كرد و چند شهر آلمان را در منطقه‌ى راين به تصرف درآورد. اين حمله در حكم نقض آشكار حقوق بين‌الملل بود و تمامى بخش‌هاى افكار عمومى سياسى بريتانيا در آن هنگام به اين حمله اعتراض كردند. آلمانى‌ها چنان‌كه بايد و شايد نتوانستند از كشور خود دفاع كنند، زيرا مطابق معاهده‌ى ورساى خلع سلاح شده بودند. فرانسه، براى سخت كردن اوضاع مصيبت‌بار آلمان، و هول‌آور ساختن آينده‌ى اين كشور، تبليغات شديدى براى جدا كردن منطقه‌ى راين از جمهورى آلمان و تأسيس منطقه‌ى مستقل راين به راه انداخت. پول‌هاى كلانى براى چرب كردن سبيل آشوبگران به منظور انجام اين كار سرازير شد و پاره‌اى از عناصر نفوذى آلمانى با پول‌هاى متجاوزان فعال شدند. در عين حال، جنبشى نيرومند در باواريا براى جدايى اين ايالت و تأسيس حكومت سلطنتى كاتوليك مستقل، تحت حمايت فرانسه، كار خود را آغاز كرد؛ پيش از آن، در 1855 ناپلئون با انتخاب ماكسيميليان در مقام نخستين پادشاه باواريا انجام داده بود. جنبش جدايى‌خواهى در منطقه‌ى راين تا آن‌جا پيش رفت كه برخى از سياستمداران برجسته‌ى آلمانى هواخواه و حامى آن شدند، و اين نظر را طرح كردند كه اگر اين منطقه تسليم گردد، جمهورى آلمان مى‌تواند از فرانسه غرامت بگيرد. ولى در باواريا جنبش از اين هم فراتر رفت. و پى‌آمدهاى  آن بسيار فراگيرتر بود؛ زيرا اگر يك پادشاهى كاتوليك مستقل مى‌توانست در باواريا استقرار يابد، حركت بعدى مى‌توانست اتحاد با آلمان ــ اتريش كاتوليك تحت حاكميت احتمالى پادشاه هابسبورگ باشد. بدين‌گونه، يك بلوك كاتوليك به وسعت منطقه‌ى راين تا باواريا و اتريش در سراسر رود دانوب پديد مى‌آمد كه اگر هم زير سلطه‌ى تمام‌عيار سياسى فرانسه قرار نمى‌گرفت، بارى دست‌كم زير نفوذ اخلاقى و نظامى فرانسه قرار مى‌گرفت. اين رؤيا اكنون خيالى مى‌نمود، ولى در آن زمانه‌ى خيال‌انگيز امر عملى تصور مى‌شد. پى‌آمد عملى شدن چنين نقشه‌اى تكه تكه شدن كامل آلمان بود؛ و ديپلماسى فرانسه چنين هدفى را در سر مى‌پروراند. البته چنين هدفى صورت تحقق نيافت. و من نبايد چيزى را كه اكنون «قديمى، ناخوشايند، و دور» مى‌نمايد به نسل جديد يادآور شوم، زيرا اين رويدادها بسيار نزديك و در واقع در زمان نگارش نبرد من روى داده‌اند و در آن هنگام ناخوشايندتر از آن بودند كه اكنون قابل تصورند.در پاييز 1923 جنبش جدايى‌خواه در باواريا داشت به واقعيتى مسلّم تبديل مى‌شد. ژنرال فون‌لوسو، فرمانده‌ى باوارياى رايش‌وهر ديگر از دستورهاى برلين اطاعت نمى‌كرد. پرچم جمهورى آلمان به‌ندرت به چشم مى‌خورد. سرانجام، نخست‌وزير باواريا تصميم گرفت تشكيل باوارياى مستقل و جدايى آن را از جمهورى آلمان اعلام كند. اين كار قرار بود در آستانه‌ى پانزدهمين سالگرد تأسيس جمهورى آلمان (9 نوامبر 1918) روى دهد.هيتلر به ضدحمله روى آورد. چندين روز گردان‌هاى حمله و شبيخون خود را در همسايگى مونيخ بسيج كرد و قصد داشت تظاهرات ملى برگزار كند و اميد داشت كه براى جلوگيرى از جدايى، رايش وهر در كنار او باشد. لودندورف با او همراه بود و هيتلر گمان داشت كه شهرت و حيثيت فرمانده‌ى بزرگ آلمان در جنگ جهانى ]اول [براى جلب وفادارى ارتش حرفه‌اى كافى خواهد بود.اعلام شده بود كه در شب هشتم نوامبر در برگر اوكلر نشستى برگزار مى‌شود. انجمن‌هاى وطن‌پرست باواريا در جا گرد آمدند و دكتر فون كاهر، نخست‌وزير، بيانيه‌ى رسمى خود را خواند كه در واقع در حكم اعلام استقلال باواريا و جدايى آن از جمهورى آلمان بود. هنگامى كه فون كاه