نگاهی به تاریخچه و تفکرات جریانات شبه حجتیه ای

دبیرستان علوی تهران در سال 1334ﻫ. ش با هدف تربیت دانش‌آموزان متخصص و در عین حال متعهد تأسیس شد. انگیزۀ تأسیس این دبیرستان حاصل تجربیّات و مشاوره با افراد گوناگونی بود که از آیت‌الله العظمی بروجردی تا مهندس بازرگان در بین آن‌ها دیده می‌شد. اما در عمل اقدامات لازم را دو روحانی و یک فیزیکدان انجام دادند. یکی از این دو روحانی مرحوم شیخ علی‌اصغر کرباسچیان معروف به علامه بود. ایشان یکی از علمای عامل عصر خویش بود که تهیۀ کتاب توضیح المسائل و ایجاد شیوه‌ای نوین در کتابت احکام فقهی، یکی از بزرگ‌ترین خدمات او به جامعۀ تشیع است. علامه کرباسچیان پس از طی درجات علمی در حوزه علمیه و کسب فیض از محضر اساتید بزرگی همچون علامه شعرانی، شیخ آقا بزرگ ساوجی، آیت‌الله العظمی بروجردی و… تکلیف خویش را در تأسیس مدرسه‌ای اسلامی دید تا از آن طریق انسان‌هایی مفید برای جامعه تربیت کند. دومین روحانی مؤثر در این اقدام مرحوم حاج مقدّس بود. ایشان واعظی خود ساخته و مشهور بود که علاوه بر اینکه خود دغدغۀ انسان‌سازی داشت، به دلیل وجهه و آبرویی که در میان بازاریان تهران داشت، می‌توانست مشکلات اقتصادی این طرح را حدّاقل برای شروع برطرف نماید. اما فرد سوم شخصیتی تحصیل کرده و در عین حال متدیّن بود که مدیریت مدرسه را پذیرفته بود. مرحوم استاد رضا روزبه اولین فارغ‌التحصیل فوق لیسانس فیزیک از دانشگاه تهران بود. به دلیل بروز شایستگی‌های فراوان، استادان دانشگاه زمینۀ استفاده از بورس تحصیلی در کشور فرانسه را برای او فراهم ساخته بودند. همۀ مقدمات برای سفر وی فراهم گردیده بود، اما پس از آنکه علامه کرباسچیان با وی ملاقات و انگیزۀ تأسیس دبیرستان را مطرح می‌سازد، از تصمیم خود منصرف شده و به دعوت علامه لبیک می‌گوید. بدین سان سنگ بنای تأسیس مدرسۀ علوی آن هم فقط در مقطع اول دبیرستان گذاشته شد. اما به تدریج در سال‌های بعد توسعه پیدا نموده و پس از تکمیل مقطع دبیرستان، شعبه‌های دیگری جهت مقاطع دبستان و راهنمایی افتتاح شد.