ولگردی در کوچه های زبان

موضوع تمام این نوشته‌ها زبان و پدیده‌های زبانی است. به خاطرات این چهار دههٔ زندگی‌ام که نگاه می‌کنم می‌بینم همیشه پدیده‌های زبانی برایم جذاب بوده‌اند و من را بیش از همسالان و دوستانم جذب خود می‌کرده‌اند. طبیعتاً این جذابیت و علاقه به اقتضای سن بوده است؛ مثلاً، و باز هم طبیعتاً، در کودکی کتاب حاکمیت و مرجع گزینی چامسکی برایم جذاب نبود بگذریم که شاید هنوز هم نباشد و خوش داشتم سرم را با معماها و لغزهایی مثل «دایی چاقه چایی داغه» گرم کنم. یکی از چیزهایی که دقیقاً در یک روز سرد زمستان سال ۱۳۵۷ شاید یک ماه به پیروزی انقلاب ذهن من را درگیر خودش کرد و هنوز رها نکرده، و گمان نکنم هرگز رها کند، ربط زبان و قدرت بود. به ماجرا در یادداشت «روزی سه قاشق پشت پلک» اشاره‌ای کرده‌ام. در کلاس جمله سازی، جمله‌ای نوشته بودم که در آن گل‌ها بعد از باران «برق برق» می‌زدند و معلمم، بی اینکه راه و جایی برای بحث و پرسش بگذارد، می‌گفت «برق برق زدن» غلط است و گل‌ها «برق می‌زنند».