طبری نقد و پژوهش را وسيله ای برای بسيج انديشه معاصران به سوی ترقی جامعه ايرانی می خواست. هرچند نقد و نظر او گاه به اغراض مسلکی آلوده می شد، با اين همه جهت حرکت او به سوی بيداری و هشياری بود و روی به آينده داشت. سهم احسان طبری در ترويج تفکر انتقادی و گسترش ادبيات و هنر نوين ايران درخور ملاحظه است.