این روزها تقریبا غیرممکن است که از بحث در مورد زنده ماندن “کتاب” از انقلاب دیجیتال دور بمانیم. بلاگ ها ، توییت ها و مقالات روزنامه ها هر روز با این موضوع منتشر می شوند ، بسیاری از آنها تکراری هستند ، اکثر آنها اعتراف می کنند که نمی دانند چه اتفاقی خواهد افتاد. در میان این همه توئیت ، افکار ژان کلود کریر و امبرتو اکو مانند نفسی تازه است. افراد کمی هستند که بتوانند درباره گذشته ، حال و آینده کتاب بحث کنند. هر دوی آنها مشتاق جمع آوری کتاب با درک عمیق از تاریخ هستند ، آنها از طریق کار خود ، چه نوشتاری و چه بصری ، روش های مختلف و متنوعی را برای بازنمایی ایده ها در طول اعصار کشف کرده اند.از کتاب رهایی نداریم که به زیبایی نوشته شده است ، به خودی خود یک هدف دارد ، رونویسی یک مکالمه طولانی بین دو مرد که در آن مکالمه آنها در مورد طیف گسترده ای از موضوعات ، از آنچه به عنوان کتاب اولیه می توان تعریف کرد ، تا ایده ی کتابخانه بحث می کنند. از سوزاندن کتاب ها به طور تصادفی و عمدی ، و اینکه چه اتفاقی برای دانش و حافظه خواهد افتاد وقتی که اطلاعات بی نهایت تنها با یک کلیک ماوس در دسترس همه باشد. در مسیر بحثشان گریزهای جالب توجهی نیز به حکایات زندگی شخصی این دو نفر زده می شود ، از اولین رایانه ای که اکو داشته گرفته تا کتابی که کریر از فروش آن بسیار ناراحت است.خوانندگان در حالی این کتاب را می بندند که احساس می کنند که این حق را داشته اند که در یک بحث صمیمی بین دو ذهن بزرگ استراق سمع کنند. و گرچه همانطور که کریر می گوید ، یک نکته خاص در مورد آینده غیرقابل پیش بینی بودن آن است ، از این گفتگو مشخص است که ، به نوعی یا شکل دیگر ، کتاب زنده خواهد ماند. به هر حال ، همانطور که اکو می گوید: مانند قاشق ، که یک بار اختراع شد ، نمی توان آن را بهتر کرد.