«جهان‌بینی بیشینه اعضای طبقه متوسط به بالا، از جمله عمده روشنفکران به شکل عمیقی وابسته به وجود یک جامعه بزرگ به‌شدت برنامه‌ریزی شده، با فرهنگ «پیشرفته» و حد بالایی از نظم اجتماعی است. از لحاظ روانی، تشخیص این‌که تنها راه بریدن از مسیر منتهی به فاجعه کنونی ما فروپاشی کامل جامعه سازماندهی شده و متعاقبا ورود به هرج‌ومرج است برای آنان بسیار دشوار است؛ بنابراین به هر برنامه‌ای، حتی غیرواقع‌گرایانه، که به آنان وعده حفظ جامعه‌ای را بدهد که زندگی‌ها و جهان‌بینی‌شان را براساس آن بنا کرده‌اند چنگ می‌زنند؛ و این گمان مطرح می‌شود که برای آنان تهدید جهان‌بینی‌شان خطرناک‌تر از تهدید زندگی‌شان است.»