نوشته حاضر ، حاصل تامل و مشارکت در تکاپوی نواندیشی دینی معاصر است. این سعی و کوشش برای گذر از بحرانی است که اکنون زبان دینی را در گستره نو‌اندیشی دینی فرا گرفته است. مواجهه با عقلانیت مدرن و آشنایی با اندیشه‌های فیلسوفانی چون کانت و دانش هرمنوتیک پس از وی موجب این وضعیت لرزان و پرتنش در روشنفکری دینی در خوانشی کانتی و لیبرال شده است. پرسش آن است که چرا کسی در روزگار ما برنامه پژوهشی مهندس بازرگان را در گفتمان روشنفکری دینی یا نوگرایی دینی به جد ادامه نداد؟ شاید پاسخ در برآمدن مسائل جدیدتر و جدی‌تر باشد. اما آیا طرح مسائل جدید پاسخی به مسائل بی پاسخ قدیم اند؟ یقینا خیر و…