آنا منندز، برنده جایزه پوشکارت، سال گذشته با انتشار کتاب من در کوبا یک جرمن شپرد بودم در محافل ادبی جای خود را باز کرد. منتقدان اکثراً موافق هستند که او یک صدای جدید مهم در داستان‌های آمریکایی است: کار او اولین کار درخشانی است که به دستاوردهای درخشان‌تری در آینده اشاره می‌کند طوری که تأثیرگذار و متنوع است، از نظر عاطفی زنده و به طرز وحشتناکی غمگین. اودیسه کوبایی که درامی شبیه یوجین اونیل را تداعی می کند.

در این داستان‌های مرتبط به هم درباره تجربه کوبایی-آمریکایی و به طور کلی تجربه مهاجرت، آنا منندز فوراً خود را به عنوان یک داستان‌نویس طبیعی تثبیت کرده است که با شوخ طبعی و بینش سیاسی زیرکانه رویاها را در مقابل واقعیت‌های شخصیت‌هایش بررسی می‌کند.

در این داستان‌های مرتبط درباره‌ی تجربیات مهاجران، آنا منندز از همان ابتدا خود را داستان‌گویی حرفه‌ای نشان می‌دهد که با طنزی یکدست و بینش دقیق سیاسی به بررسی رویاها در مقابل واقعیت‌های زندگی شخصیت‌های داستان‌هایش می‌پردازد؛ مجموعه‌ای از تصاویر خانوادگی که بیانگر چشم‌انداز جامعه‌ای از مهاجران تبعیدی است، جامعه‌ای غنی از میراث باستانی، خاطرات و شوق بازگشت به گذشته.