نابوکوف با چارچوب ها و قواعد سفت و سخت کنار نمی آید و از اختیار آدمی دفاع می کند. هنری که غل و زنجیر به دست و پایش بسته باشند دیگر هنر نیست. معتقد است که دنیا به صحنه ی تئاتر می ماند و صحنه ی تئاتر نیز به دنیا. هر چیزی که «طبیعی بودن» کارها و چیزها را از بین ببرد مخلّ هنر است. نباید کورکورانه از قانون علیت در صحنه ی نمایش تبعیت کرد، زیرا «واقعیت» زندگی انواع «تصادف» را در خود دارد.