هدف بنیامین از درانداختن هاله انقطاعی فکری بود تا زخم های به جا مانده از اعتقاد قرن نوزدهمی ها به رشد خطی زمان از نو سر بگشاید. هاله در نزد بنیامین تاریخ را حجامت می کند. هاله یادبود توان سابقا اتوپیایی مدرنیته است که تیغ عمیق افسون زدایی امیدهای والای آغازینش را در قرن بیستم به افول کشاند. هاله قلب شکسته مدرنیته است که صدای ضربانش در آثار بنیامین به گوش می رسد. هاله شرح مرزبندی نادرست میان رازورزی و سیاست است