احتیاطی نزدیک به یقین، می‌توان افلاطون و ارسطو را نخستین اندیشمندانی دانست که خطر اجرای صد درصدی دموکراسی را به جوامع بشری گوشزد کرده‌اند. پس از آنکه بشر با هزینه‌های گزاف و تلفات بسیار توانست از دوران یکه‌تازی حکومت‌های استبدادی الیگارشی تمامی‌تخواه توتالیتر و اقتدارگرا اتوریتر گذر کند؛ با گام‌هایی بلند، دوان و بدون برنامه به سمت دموکراسی گریخت. دموکراسی، این تحفهی حاصل از اندیشهی بشر متمدن، پناه‌گاهی امن و مأمنی مطمئن برای همه‌ی انسان هایی بود که میخواستند در تعیین سرنوشت خویش سهیم باشند. کسانی که باور داشتند آنچه مورد تأیید اکثریت باشد، بهترین گزینه است.