بخشی از کتاب :

دوباره می سازمت وطن   

اگرچه با خشت جان خویش 

ستون به سقف تو میزنم

اگرچه با استخوان خویش 

دوباره می بویم از تو گل

به میل نسل جوان تو

دوباره می شویم از تو خون 

به سیل اشک روان خویش

دوباره یک روز روشنا

سیاهی از خانه می رود

به شعر خود رنگ میزنم

ز آبی آسمان خویش

اگرچه صد ساله مرده ام

به گور خود خواهم ایستاد

 که بر درم قلب اهرمن

به نعره ی آنچنان خویش

کسی که عظم رمیم را 

دوباره انشا کند به لطف

چو کوه می بخشدم شکوه 

به عرصه ی امتحان خویش 

اگرچه پیرم ولی هنوز 

مجال تعلیم اگر بود

جوانی آغاز می کنم

کنار نو باوگان خویش