ابوالقاسم حسین بن محمد بن مفضّل معروف به راغب اصفهانی؛ ادیب و مفسر قرآن، حکیم متکلم و فقیه و عالم بزرگ علم اخلاق در قرن پنجم هجری است. راغب آثار بسیاری از خود در علوم مختلف برجای گذاشته است. یکی از این آثار ارزشمند کتاب «الذریعه الی مکارم الشریعه» در علم اخلاق به زبان عربی است. این کتاب را یکی از دانشمندان قرن هشتم قمری به نام ابن شمس‌الدین حسن ظافر و به فرمان شاه شجاع به زبان فارسی ترجمه کرده و آن را «الکنوز الودیعه من رموز الذریعه» نامیده است. کتاب «الکنوز الودیعه» علاوه‌بر جنبه‌ی علمی، دارای نثری فصیح و بلیغ و از بهترین نمونه‌های نثر فنی قرن هشتم است. استفاده‌ی مترجم از آیات قرآن، احادیث و روایات، اقوال بزرگان و شمار زیادی شعر عربی و فارسی به‌عنوان شاهد موجب شده است این کتاب در جایگاه یک دایره‌‌المعارف فاخر قرار بگیرد. بررسی سبک این رساله نشان می‌دهد که آشنایی مترجم با علوم ادبی و آثار برجسته‌ی ادبیات فارسی و عربی و نیز طبع و قریحه‌ی شاعرانه‌ی وی، نقش او را از سطح یک مترجم فراتر برده و در مقام یک مؤلف خلاق قرار داده است.