بخشی اززکتاب:

برای مارکسیست ها از دیرباز هیچ چیز بدیهی تر از این نبود که مارکسیسم انقلابی ترین نظریه سیاسی است که برایش در درجه نخست مهم است جهان را تغییر دهد و به سلطه وضعیت اجتماعی ناگواری که تاکنون بر انسان ها حاکم بوده است ، پایان دهد ؛ البته نه با مطالبات صرف ، بلکه با تحلیل کاپیتالیسم و با پرده برداری از گرایش هایی که درون کاپیتالیسم گذار به سوسیالیسم و اجتماع بشری بی طبقه و بی حکومت آتی را همواره می کرد؛ سوسیالیسمی که قرار بود ارمغان آور صلح در جهان باشد . بنابراین مارکیسم پنداشت خود را به منزله سوسیالیسم علمی ، از این رهگذر در برابر سوسیالیسم آرمانشهری ، پیشامارکسیستی قرار می داد که نگاه سلبی محض نسبت به واقعیت تاریخی را کنار می گذاشت و نیروی بالقوة انقلابی را در واقعیت ظاهرأ ارتجاعی محض کشف می کرد. در مارکسیسم، بر خلاف بیشتر سوسیالیست های نخستین ، توصیفاتی عینی درباره جامعه سوسیالیستی آتی تقریبا وجود ندارد…