«برای میرشمس‌الدین ادیب‌سلطانی کار جزئی و پیش پا افتاده، معنا نداشت؛ او برای هر کاری ارزش قائل بود و برای آن وقت می‌گذاشت و با دقتی وسواس‌گونه آن را به انجام می‌رساند… چگونه کسی می‌تواند فرصت کند پزشک شود، تدریس کند، مطالعه کند، نقاشی کند، مترجم و نویسنده باشد، ویلون فرابگیرد … ریاضی و فلسفه و منطق بیاموزد و سخت‌ترین متون و کتاب‌های ادبی و فلسفی جهان را از زبان یونانی باستان و آلمانی زمان ایمانوئل کانت به فارسی ترجمه کند. فکر می‌کنم ما باید نظم و وقت‌شناسی را دوباره معنا کنیم.»