هوموساکر، که در زبان لاتین به معنای «انسان مقدس» است، در حقوق روم قدیم به کسی اطلاق می‌ شد که اگر کسی او را می‌ کشت قاتل به شمار نمی‌آمد و با این حال امکان قربانی کردن او نیز وجود نداشت. به این قرار، انسان مقدس در چارچوب قوانین روم شخصی بود که بیرون از دایره‌ ی قانون قرار می‌ گرفت. آگامبن این تمثال را برای فهم رمز سیاست در دنیای مدرن احیا کرده است.

آگامبن در هوموساکر می‌کوشد مسئله‌ ی امکان محض و بالقوگی و قدرت را به مسئله‌ ی اخلاق سیاسی و اجتماعی در بستری پیوند زند که اخلاق مذکور شالوده‌ ی دینی و مابعدالطبیعی و فرهنگی سابق خویش را در آن از کف داده است. آگامبن تحلیل جسته‌ گریخته‌ ی زیست‌ سیاست را در نوشته‌ های فوکو رهنمای کار خویش می‌ گیرد و با دیدی گسترده و باریک‌ بین و موی‌ شکاف حضور مخفی یا ضمنی برداشتی از زیست‌ سیاست را در تاریخ نظریه‌ی سنتی سیاست می‌ کاود. او می‌ کوشد نشان دهد از کهن‌ ترین رساله‌ های نظریه‌ ی سیاست، به‌ویژه در تلقی ارسطو از انسان در مقام حیوان سیاسی (یا شهرنشین)، و در سرتاسر تاریخ تفکر غرب درباره‌ ی حاکمیت (خواه حاکمیت پادشاهان خواه حاکمیت دولت‌ ها) تا به امروز برداشتی از قدرت مستتر است، قدرتی مستولی بر «زندگی» انسان.