بغضم را قورت دادم و همان‌طور زل توی چشم هایش. دوباره پرسیدم
«پرندهه هدهده؟»
دستش را دراز کرد. از نرگس‌های روی میز یکی را از ساقه کند. بعد بلند شد. آرام از کنار شالم بی آن که دستش به صورتم بخورد، شاخه‌ی نرگس را گذاشت لابه لای موهایم و گفت:
«نه اون پرنده ای که عاشق هدهده…..»
قلبم.. امان از قلبم… ایستاد!