بازگشت ناممکن، سی‌وسومین رمان آملی نوتومب، سفری است هم‌زمان درونی و بیرونی به ژاپن، سرزمینی که از کودکی در روح نویسنده ریشه دوانده. هر قدم در این سفرْ احضار گذشته‌ای است که در لابه‌لای فقدان و گذر زمان محو شده، و هر لحظه تقلایی است برای یافتن دوبارۀ هماهنگیِ درونی با جهانی که دیگر همان نیست. نوتومب، در این نوشته که همچون باغ ژاپنی به حد اعلا‌ی ایجاز می‌رسد، خواننده را به سفری فلسفی و تأمل‌برانگیز دعوت می‌کند؛ سفری به ژرفای خاطرات، فرهنگ و پیوندهای انسانی؛ داستانی که تا عمق جان می‌نشیند و نوری تازه بر مفهوم بازگشت و نوستالژی می‌تاباند؛ نوری که نشان می‌دهد چگونه خاطرات و عشق می‌توانند هم منبع زندگی باشند و هم زخمی عمیق و ماندگار در وجود انسان. نویسنده نوستالژی را نه به‌چشمِ ضعفی ناامیدکننده، بلکه به‌عنوان نیرویی زنده و پیچیده می‌نگرد که هم رنج‌آور است و هم آرامش‌بخش، احساسی که اغلب بیان‌شدنی نیست و فقط در سکوت معنا می‌یابد. این اثر تفکری عمیق است بر طبیعتِ خاطره، زمان و هویت، و چالشی است با مفهوم بازگشت به گذشته که دیگر هرگز نمی‌تواند به‌طور کامل واقعیت یابد.