کلیله‌ و دمنه، مجموعه‌ای از حکایت‌هایی است از  زبان حیوانات که اصل آن به زبان سانسکریت بود و برزویه طبیب در زمان انوشیروان ساسانی آن را از هندوستان به ایران آورد و به زبان پهلوی ترجمه کرد.

در قرن دوم هجری عبداللّه بن مقفّع آن را از پهلوی به عربی درآورد و در اوایل قرن ششم هجری ابوالمعالی نصراللّه منشی آن را از عربی به فارسی برگرداند که از همه ترجمه‌ها مشهورتر و بلیغ‌تر است.