بخشی از کتاب:

لیلا خب باقی نوشته ها رو بگو عزیزم بگو غریبه نیست تو جمع همه از خودن! بگو عزیزم، بگو ،استاد بگو اعتراف کن این شعر نوشته ی تو نیست بگو اعتراف کن هیچ کدوم نوشته ی تو نیست بگو این همه سال در حال انجام وظیفه بودی بگو که خامم کردی بگو بگو که خامم کردی خاممون کردی بگو اعتراف کن استاد که هیچ کدوم نوشته ی تو نیست بگو به من بگو به سادگی من خیانت کردی( فریادی) د بگو لامصب
استاد درمانده و فرو ریخته دوباره روی صندلی فرو می افتد و صورتش را میان دستان اش پنهان می کند سکوت طولانی و نفسهای تند شده ی لیلا فراگیر شده.
استاد با بغضی که فرو میدهد؛ اعتراف میکند انگار از … از دوستت دارم … شعری نوشته ی من نیست … بانوی من!