«بازیگر هیبریدی و کارگردانش» نه یک متن آموزشی‌ست، نه صرفاً نظریه‌پردازی؛ بلکه نوعی تفکر زنده است درباره‌ی بدن، اجرا، و رابطه‌ی میان بازیگر و کارگردان. محمدرضا اصلانی، با نگاهی فلسفی و شاعرانه، از «بازیگر هیبریدی» سخن می‌گوید—بازیگری که در مرزهای واقعیت و خیال، در هم‌تنیدگیِ نقش و خود، در حال شدن است.
این اثر، با زبانی خاص و ساختاری بینارشته‌ای، به بررسی مفهوم «هیبریدی بودن» در بازیگری می‌پردازد؛ یعنی بازیگری که نه صرفاً بازنمایی می‌کند، نه صرفاً تجربه می‌کند، بلکه در لحظه‌ی اجرا، تبدیل به چیزی فراتر از نقش و بدن می‌شود.
اصلانی، با تکیه بر تجربه‌ی زیسته و دانش نظری، رابطه‌ی پیچیده‌ی بازیگر و کارگردان را همچون یک دوئت فلسفی بررسی می‌کند—جایی که هدایت، خلق، و رهایی در هم تنیده‌اند.