در نمایش‌نامه تماشاچی محکوم به اعدام، سقوط آرمان‌ها و فرو افکندن بندهای ریاکار قدرت با طنز سیاه و نقد تلخ به تصویر کشیده می‌شود. صحنه در یک دادگاه خیالی می‌گذرد؛ تماشاگر در جایگاه متهم نشسته و به پرسش‌های بنیادین عدالت دعوت می‌شود. در این قاب، فرایند داوری نه تنها بی‌منطق است، بلکه زبان قانون را هم به شکلی خشک و بی‌روح و مضحک به نمایش می‌گذارد. انگار جملات و استدلال‌ها فقط برای تقویت نمایش قدرت نوشته شده‌اند و از حقیقت و عادلانه بودن حکم خبری نیست.