راهنمای چهار پیمان (استفاده از چهار پیمان برای مهارت در رویای زندگی)

پس از تلنگر تکان‌دهنده‌ی یادنشان «چهارپیمان»، نویسنده در پیش‌گفتار به شرح سه مهارت پیش‌زمینه‌ی اجرایی‌کردن پیمان‌ها می‌پردازد. با نخستین مهارت درمی‌یابیم که ما همواره در حال رؤیاپردازی هستیم. در شرح دومین پیمان، متوجه می‌شویم که آدمی نیروی شگفت‌آور آفرینش و دگرگونی رؤیاهای خود را دارد ومهارت سوم این است که انسان می‌تواند به جایگاه عشق برسد که این مهارت، موضوع و دغدغه‌ی کتاب حاضر نیست. نویسنده از انگلی سخن می‌گوید که از مسیر دانستن، نه ادراک وارد سرمان شده و اندیشه، کلام و زندگی ما را دچار بیماری کرده است. در اینجا درمی‌یابیم که اگر توجه خود را برای دومین بار به کار بگیریم، توانایی آفریدن بهشت خود را داریم. نگارنده از قدرت بی‌همتا و والای کلام می‌گوید که اگرچه آفریده‌ی خود ماست، اما چنان تأثیر سحرآمیزی بر جا می‌گذارد که قدرت دگرگون‌سازی شگفتی‌زایی دارد. او، ما را به ذهنی تهی از فرض‌ها و پیش‌داوری‌ها دعوت می‌کند تا هیچ چیزی را به خود نگیریم و از وهم مرکز هستی بودن برهیم. در این مسیر می‌آموزیم که عشق به خودمان، از احترام به خود سرچشمه می‌گیرد و اگر این زیربنا نباشد، مهرورزی به دیگری و مجموعه‌ی زندگی ممکن نخواهد بود. در این سطور، شیرازه‌ی کتاب قانون تغییرناپذیر و بازدارنده‌ی ما گسیخته می‌شود، آنگاه ابزار دگرگونی، در دسترس‌مان قرار می‌گیرد که همانا نیت ناب در اجرای «چهار پیمان»، توجه روزانه به افکار، احساسات، کردار و پایبندی در عمل به انجام تعهدات است. این نوشته ساختار باورهای معمول ما را می‌لرزاند و فرومی‌ریزد تا همانی باشیم که هستیم، نه آن کسی که تصویر کمال ما می‌طلبد یا توقع دیگران را برآورده می‌‌کند. در ادامه، روییز به پرسش و پاسخ با کسانی می‌نشیند که از پیش با پیمان‌ها آشنا شده‌اند وآن‌ها را در چالش زندگی روزمره آزموده‌اند. در پی این گفت‌وگوی طبیعی و سودمند، تجارب کسانی آمده است که پیمان‌های پیشنهادی را زیسته‌اند و حکایاتی گیرا و شنیدنی از پیشرفت‌های حاصل از این عمل‌کرد در زندگی خود دارند. آن‌ها به دل‌های ما اطمینان می‌دهند که خردورزی عاشقانه‌ی تُلتک‌ها برای انسان امروزین، نه‌تنها کارساز، بلکه لازم است.