روزگار من و شعر (شصت و سه روایت از زندگی محمد علی بهمنی)

گزیده ای  از کتاب “روزگار من و شعر” «شصت و سه روایت از زندگی محمدعلی بهمنی » محمد علی بهمنی فهرست گفت آغاز.. 11 غزل.. 13 اعتراف.. 15 ناسروده.. 18 ژست.. 20 هم‏بغض.. 23 رهگذر.. 26 دلم برای خودم تنگ می‏شود.. 32 لال‌پرست.. 35 من آنچه نباید شده‏ام.. 41 حال من خوب است.. 49 با همۀ بی‏سر و سامانی‏ام.. 51 صدایی از صدای عشق خوشتر نیست.. 53 خواهر سلام.. 56 کجا دنبال مفهومی برای عشق می‏گردی.. 62 کجا را زدند.. 65 مرا به جرم همین شعر متهم کردند.. 68 جسم‌ام غزل است اما.. 76 سپید.. 83 سیب.. 85 زن بندری.. 87 چقدر سایه داشتن خوب است.. 90 عصای سفید.. 93 بارانی بی‏ابر.. 96 که هیچ.. 101 این خانه واژه‏های نسوزی دارد.. 107 تلفن.. 111 بازجویی.. 115 مجموعه‏ای انتشارت می‏دهد.. 120 هجوم.. 126 دست خودم را می‏گیرم.. 129 یک متر و شصت و چند سانتی متر.. 134 ژاله.. 137 محصور.. 141 گسل.. 145 ترانه.. 151 سرود کار.. 153 دیوار سنگی.. 158 یادتان هستم.. 162 پل.. 165 ترانه.. 169 بهار بهار.. 173 رودخونه‏ها.. 179 دهاتی.. 182 نه به اندازۀ تو.. 186 میخونه.. 189 دریا دریا منو صدا کن.. 193 وقتی هوا ابری می‌شه.. 195 کجایی پدربزرگ.. 198 یکی بود یکی نبود.. 202 گلدون بی‏گل.. 211 هفت‌تا خوان چیزی که نیس.. 214 در آیینه.. 219 سر به زیر تر از آبشار.. 221 مشروطه‏خواهان.. 223 واژه‏های بی‌صدا.. 230 دلخوشی.. 234 دل من یه روز به دریا زد و رفت.. 238 در آستانه.. 243 مرغ سحر.. 248 مردی که خاکستری بود.. 253 فقط صداست.. 263 زمستان.. 266 با چشم‏های خیس خود دیدم.. 269 یک نفر ذوق دردسر دارد.. 273 گپ.. 279 کلیدر.. 283 حیف انسانم.. 286 عکسخانه.. 291 حرف اضافه.. 337 سال‏گذشت.. 341 نمایه.. 347 «دلم برای خودم تنگ می‌‌شود، آری!» من فکر می‌کنم در تمام عمرم اگر یک حرف راست گفته باشم همین است. انسان همیشه باید از خودش باخبر باشد. انسان باید بپذیرد که تحت هر شرایطی از خودش خبر بگیرد و خبر داشته باشد؛ آن هم انسان امروزی که هم احتیاج همیشگی به جنون دارد و هم احتیاج جنون‌آور به خبری! من، «محمدعلی» گاهی دلم برای «محمدعلی» تنگ می‌شود. اینکه بگویم کدام‌یک از این دو، آن واقعیِ من است غیرممکن به نظر می‌آید. یک نفر از من کسی است که هستم و دیگری کسی که باید باشم. فاصله میان این دو نفر را شعر به گونه‌ای پر کرده است که هیچ ردّی از مرز این دو، مشخص نیست. این فاصله‌‌‌ای نیست که بگویم شعرِ من پر کرده است؛ چراکه شعر از آنِ من نیست؛ من متعلق به شعر هستم. محمد علی بهمنی