سفر غریب

نویسنده در ابتدای کتاب توضیح می‌دهد اواخر تابستان ۱۳۶۱، حدود سه سال و نیم از پیروزی انقلاب اسلامی ایران و دو سال از جنگ تحمیلی عراق و ابرقدرتها بر علیه جمهوری اسلامی ایران گذشته بود که سفرشان به‌عنوان سفر حج شروع شد، اما سر از اردن و سوریه و ترکیه هم درآورد و هشتاد روز طول کشید. وقتی به ایران برمی‌گشتند موهای سرشان به حالت عادی برگشته بود و شباهتی به حاجیها نداشت. در فرودگاه مهرآباد تهران هم کسی ازشان قبول نمی‌کرد که از سفر حج برمی‌گردند. نویسنده به‌عنوان سرناظر ۲۲ کاروان حج به این سفر عزیمت کرده بود. در این سفر چند بار به مدینه و چند بار به مکه رفتند، به قلعه خیبر، به تبوک، به ربذه مزار ابوذر، به اردن، به تعدادی از شهرهای سوریه، به ترکیه، به محل به آتش افکندن حضرت ابراهیم و به خیلی جاهای نرفته رفته بودند و وقتی به مرز ایران رسیدند از ورود به ایران خودداری کرده بودند، ماشین‌هایشان را به ایران فرستاده بوندن و مجدداً سفر جدیدی را در ترکیه آغاز کرده بودند نویسنده پس از ۲۳ سال این کتاب را از خاطراتش می‌نویسد.