شهر انزوا

در جهانی که با شتاب قضاوت می‌کند و به آسانی حذف می‌نماید، چگونه می‌توان با گذشته گفت‌وگو کرد؟ اگر می‌توانستید با مردگان همنشین شوید، چه می‌پرسیدید؟ این کتاب دعوتی است به نشستن بر سر سفره‌ای مشترک با متفکران، نویسندگان و صداهای دوردست تاریخ؛ دعوت به شنیدن صداهایی که گرچه خاموش شده‌اند، اما هنوز چیزی برای گفتن دارند. خواندن آثار گذشتگان، راهی است برای دستیابی به آرامش ذهن در زمانه‌ای پرهیاهو.می‌توانی هر جایی تنها باشی، اما انزوایی که از زندگی شهری و جمعیتی میلیونی نمایان می‌شود، حس ویژه‌ای دارد. احتمالاً بعضی تصور می‌کنند چنین شرایطی با زندگی شهری و با خیل عظیم جمعیت انسانی مغایرت دارد، اما فقط حضور فیزیکی برای از بین بردن حس تنهایی درونی کفایت نمی‌کند. این امکان وجود دارد که حتی با وجود زندگی کنار دیگران، به‌راحتی احساس تنهایی و عزلت کنی. شهرها می‌توانند مکان‌های انزوا باشند و برای قبول این مسئله، می‌بینیم که برای حس تنهایی به عزلت جسمانی نیازی نیست؛ در حقیقت فقدان یا کمبود روابط، صمیمیت و نزدیکی مطرح است: ناتوانی – به هر دلیلی ـ برای یافتن روابط صمیمی‌ای که خواهانش هستی. در فرهنگ لغات این‌گونه عنوان شده: اندوه حاصل از نداشتن رفاقت و همراهی دیگران. پس جای تعجبی نمی‌ماند که انزوا می‌تواند میان جمع به اوج خود برسد.