شکنج

عکسی از من روی میز است. می‌نشینی. دفتر خاطراتت را بیرون می‌آوری. جلدش کهنه و برچسب‌های روی آن کنده شده است. همه‌ی خاطرات نوشته‌شده‌ات را روبه‌رویم می‌بینم. شروع به نوشتن می‌کنی. به نیم‌رخ زیبایت خیره می‌شوم. به چتری درخشانت که نقره‌ای شده است. دستم را نزدیک می‌برم. حس می‌کنم دارم گونه‌هایت را لمس می‌کنم. از نوشتن دست می‌کشی. چشمانت را می‌بندی. به لمس کردن گونه‌ات ادامه می‌دهم. حضورم را در تو جاری می‌کنم. مکث می‌کنی. خودکار را لای دفتر می‌گذاری. چشمانت را روی هم فشار می‌دهی و دوباره باز می‌کنی. موهایت را نوازش می‌کنم. چشمت را در اتاق می‌چرخانی. آرام می‌گویی: تو این‌جایی؟ برشی از متن