شعر درمانی (هنر شفابخش سرودن شعر)

شعر دارویی طبیعی است، درمانی برگرفته از خود زندگی و برخاسته از تجارب انسانی. از آنجا که تجارب شخصی ما برآمده از زمینه‌های مشترکمان با دیگران است، تجربه‌های منعکس شده در شعر به بنیان‌های اساسی زندگی تبدیل می‌شوند. بخش هیجان انگیز این فرآیند این است که شعر در قالبی شفابخش به مردم یاری می‌رساند تا به پاره‌های پریشان و از هم گسیخته زندگی خود انسجام دهند. گوهر و ماهیت ذاتی شعر همچون آوا، استعاره، صور خیال، عاطفه، وزن و آهنگ همانند نوش دارویی است که به آرامی نظام جسمانی، ذهنی و روانی ما را استحکام و قدرت می‌بخشد. وقتی هیچ چیز ما را آرام نمی‌کند شعر با ما سخن می‌گوید و کمک می‌کند تا زندگی را حس کنیم. شعر جایگاهی برای بیان، کشف و انتقال احساسات دردناک می‌شود. نوشتن و خواندن شعر راهی است برای دیدن و نامیدن جایی که ما در آن بوده‌ایم، هستیم و خواهیم رفت.