سرسختی

بسیاری از رهبران موفق و افراد مشهور در جامعه به عنوان «نابغه‌های بزرگ» ستایش می‌شوند، اما آنجلا داکورث، روانشناس، معتقد است که استعداد و هوش نقش کم‌تری نسبت به سرسختی ( Grit ) در دستیابی به موفقیت دارند. او سرسختی را ترکیبی از پشتکار و اشتیاق می‌داند. او در کتاب سرسختی، بررسی می‌کند که که سرسختی چیست، از کجا سرچشمه می‌گیرد، چگونه موفقیت باعث می‌شود و چگونه می‌توان آن را تقویت کرد. داکورث مدرک کارشناسی خود را در رشته نوروبیولوژی از دانشگاه هاروارد، کارشناسی ارشد را در علوم اعصاب از دانشگاه آکسفورد و دکترای روانشناسی را از دانشگاه پنسیلوانیا دریافت کرده است. او در سال ۲۰۱۳ موفق به دریافت بورسیه مک‌آرتور شد، که اغلب از آن به عنوان «جایزه نبوغ» یاد می‌شود. او استاد دانشگاه پنسیلوانیا است و آزمایشگاه شخصیت (Character Lab) را مدیریت می‌کند. یکی از موضوعات مورد علاقۀ داکورث، چگونگی پرورش کودکان سرسخت است. دیدگاه‌های او از زمان انتشار کتابش در سال ۲۰۱۶، والدین و مربیان را در سراسر جهان تحت تأثیر قرار داده است. با این حال، او به شدت معتقد است که بزرگسالان نیز می‌توانند سرسختی را در خود پرورش دهند و روش‌های مشخص و قابل اندازه‌گیری برای این کار ارائه می‌دهد. فعالیت‌های او بحث‌های زیادی را حول این موضوع ایجاد کرده است. از جمله اینکه استعداد ذاتی یا تلاش آگاهانه؟ آیا سرسختی یک ویژگی ذاتی است یا می‌توان آن را پرورش داد و آموزش داد؟ در این مطلب به این بحث‌ها خواهیم پرداخت و به روانشناسان دیگری اشاره خواهیم کرد که بینش‌های بیشتری در مورد ایده‌های داکورث ارائه می‌دهند. در ادامه خلاصه کتاب سرسختی را خواهید خواند. سرسختی چیست؟ داکورث ایدۀ سرسختی را پس از این مشاهده مطرح کرد که استعداد و شانس توضیحات کاملی برای موفقیت در حوزه‌های مختلف مانند نظامی، فروش، کسب‌وکار و ورزش نیستند. در هر یک از این حوزه‌ها، افرادی که در ابتدا پتانسیل زیادی نشان می‌دادند، گاهی اوقات از ادامه راه منصرف می‌شدند، در حالی که برخی افراد بسیار موفق در ابتدا چندان امیدوارکننده به نظر نمی‌رسیدند. داکورث متوجه شد که ویژگی مشترکی که افراد موفق را از افراد ناموفق متمایز می‌کند، سرسختی است. او سرسختی را به عنوان یک ویژگی شخصیتی ترکیبی از پشتکار و اشتیاق تعریف می‌کند. پشتکار به معنای داشتن انعطاف‌پذیری است: این توانایی برای غلبه بر مشکلات، سخت‌کوشی و به پایان رساندن کارها به جای تسلیم شدن است. اشتیاق به معنای داشتن جهت است: این توانایی برای پایبندی به یک هدف در بلندمدت و حفظ سطح علاقه‌تان است، در مقابل تغییر مکرر اهداف. آیا سرسختی با وظیفه‌شناسی تفاوت دارد؟ منتقدان کتاب سرسختی بر این باورند که این مفهوم جدید نیست، بلکه صرفاً یک بررسی عمیق از وظیفه‌شناسی است، یک ویژگی شخصیتی شناخته‌شده و قدیمی. وظیفه‌شناسی به تمایل به مسئولیت‌پذیری، سازمان‌یافتگی، پایداری، هدف‌مندی و خودکنترلی اشاره دارد. داکورث استدلال می‌کند که سرسختی با وظیفه‌شناسی تفاوت دارد، زیرا علاوه بر پشتکار، اشتیاق را نیز شامل می‌شود — یعنی پایبندی به اهداف بلندمدت و سطح بالا، نه صرفاً تعهد کوتاه‌مدت. به عبارت دیگر، او سرسختی را نه تنها به عنوان توانایی بازگشت از مشکلات (انعطاف‌پذیری)، بلکه به عنوان وفاداری به اهداف در طول زمان تعریف می‌کند. با این حال، برخی محققان حتی با این توضیح نیز در یافتن تمایز واضح بین سرسختی و وظیفه‌شناسی مشکل داشته‌اند و به این نتیجه رسیده‌اند که این دو مفهوم اساساً یک چیز هستند و تأثیر مشابهی بر موفقیت فرد دارند. این روانشناسان معتقدند که هر دو سرسختی و وظیفه‌شناسی، تمایل به سخت‌کوشی برای دستیابی به اهداف را توصیف می‌کنند، و هر تمایزی که اهداف بلندمدت را در نظر بگیرد، بی‌معنا است، زیرا افرادی که سخت کار می‌کنند به طور طبیعی به اهداف بلندمدت دست می‌یابند. استعداد ذاتی در مقابل تلاش آگاهانه آنجلا داکورث استدلال می‌کند که حتی اگر مردم به طور کلی اهمیت سخت‌کوشی و پشتکار را می‌پذیرند، تمایل دارند باور کنند که استعداد بیشتر اوقات دلیل موفقیت یک فرد است. او چندین دلیل برای این موضوع ارائه می‌دهد: وقتی یک فرد موفق را می‌بینید، نتیجۀ نهایی سال‌ها تلاش و پشتکار را مشاهده می‌کنید. اما از آنجایی که شما فرآیند سخت‌کوشی او را ندیده‌اید و فقط نتیجه را می‌بینید، به راحتی ممکن است موفقیت را به استعداد ذاتی نسبت دهید. ما استعداد طبیعی را اسطوره‌سازی می‌کنیم، زیرا این کار شکست‌های ما را توجیه می‌کند. اگر استعداد ذاتی عامل اصلی موفقیت باشد، وقتی افراد موفق را می‌بینیم، احساس بدی نسبت به خودمان نخواهیم داشت. چگونه تلاش بر موفقیت تاثیر می‌گذارد؟ داکورث نظریه خود دربارۀ سرسختی را در قالب یک معادله شبه‌ریاضی بیان می‌کند