تاب جراحی

تاب جراحی نویسنده: ابراهیم دمشناس توضیحاتی درباره‌ی کتاب تاب جراحی اثر ابراهیم دمشناس : «تاب جراحی» نام جدیدترین رمان ابراهیم دمشناس ؛ نویسنده‌ی ماهشهری ساکن کرج است. جراحی اگرچه نام رودی پر پیچ‌و‌تاب و حیاتی برای مردم خطه‌ی جنوب ایران است همزمان در این کتاب به شکل ایهامیک از معنای کلمه جراحی در کاربرد عمومی و پزشکی این واژه نیز بهره‌برداری شده است. نثر درخشان این رمان و قصه‌ی چندلایه و پرپیچ‌وتابش خواننده را در هزارتویی از فرهنگ‌ و خرده‌فرهنگ‌های بومی ماهشهر، شیطنت‌های زبانی و بازی‌های فرمی و دراماتیک خاص این نویسنده به دام می‌اندازد. دمشناس در این رمان، به خواننده احترام می‌گذارد و با ظرافت و عمق کافی داستانش را پیش می‌برد. درباره‌ی نویسنده‌ی کتاب تاب جراحی، ابراهیم دمشناس : ابراهیم دمشناس ؛ زاده‌ی دهم شهریورماه ۱۳۵۱ شمسی در ماهشهر است. او تحصیلات خودش را در رشته‌ی زبان و ادبیات فارسی به پایان رساند و برای گذران زندگی معلمی پیشه کرد. او از سال ۱۳۶۵ تا امروز در عرصه‌ی داستان و نویسندگی فعالیت کرده است و آثارش در مجلات معتبر آن زمان تا امروز از قبیل آدینه، کارنامه، نوشتا، عصر پنجشنبه، گیله‌وا، ادبستان، سینما و ادبیات و… به انتشار رسیده است. همچنین از دمشناس مجموعه‌داستان «نهست» سال ۱۳۸۲ منتشر شد که سال ۱۳۸۳ توانست عنوان بهترین مجموعه داستان چهارمین دوره‌ی جایزه‌ی ادبی گلشیری را به‌دست بیاورد. کتاب «نامه‌ی نانوشته» از این نویسنده سال ۱۳۹۴ به انتشار رسید که یک سال بعد این کتاب به‌عنوان رمان شایسته‌ی تقدیر جایزه‌ی هفت‌اقلیم معرفی شد. یک سال بعد رمان «آتشِ زَندان» از این نویسنده به کتابفروشی‌ها رفت که در چند جایزه‌ی ادبی سال بعد به‌عنوان نامزد نهایی برگزیده شد. از دیگر کتاب‌های دمشناس می‌توان به مجموعه‌داستان «اندوهان» و کتاب «دل و دلبری» که بازنویسی خسرونامه‌ی عطار نیشابوری است، اشاره کرد. نشر نیماژ سال ۱۳۹۸ از ابراهیم دمشناس رمان کوتاه «بیو بیو بیو» را منتشر کرد. برشی از کتاب تاب جراحی اثر ابراهیم دمشناس : تنها قوت قلب دوراب، همین پُشتیکی بود که می‌گفتند: پیشانی بود در پیش در آستانه آنچه پیش می‌آید، و آن پیشامد را پشت سر می‌گذارد و پس می‌زند و می‌اندوزد. در پشتیک او می‌دیدند این غم را بگسارد. زن همسایه برای حاضران حلوا آورد و بیخِ گوشش گفت بخدا که خواهرِ شوهرش را برای او عروس می‌کند. از این شنیدار ناگزیر به بهانه‌ای معقول روی‌اش را به پشت برگردانید. در آینه‌ای قاب‌شده در گچبری، پشت سرش را دید و جا خورد و دریافت زمانی چندان بر او نگذشته که زن پشت سرش ایستاده است. گفت زن‌گرفتن سبک‌سنگین ندارد. دوراب گفت خب یکباره بگوید دیدن و دیدار هم ندارد. در پُشتیکِ دوراب می‌دیدند خانه و زندگی بنهد و می‌نهاد و صنعتگر می‌شود و شد. صمد فنگی دیگر می‌انداخت که فیلش یادِ آلمانستان کرده، و هم اهل معشور، سابقا معشوق، در پشت‌وُروی پیشانی او بعینه می‌دیدند دوراب میدان را در باغ پونه به صمد گاردین بدهد. حضار روایتی مستوفا در بابِ امکانِ باغ و کشیدنِ دندانِ مار در می‌آوردند. گاردین به او یادآوری کرد اگر خطری حس کند سر حرفش می‌ماند و راحت دوراب را می‌فروشد. او یکی به سرش نزند که تلافی کند. در آینه جام جهان‌نمای او، داستان این نبود اگر پروژه پلِ پیروزی می‌گرفت